Το ταξίδι αυτογνωσίας συνεχίζεται...

Καλησπέρα σε όλους σας! Συνειδητοποιώ ότι έχουν περάσει δύο ολόκληρα χρόνια από την τελευταία φορά που έγραψα εδώ. Παράλληλα, συνειδητοποιώ πόσα πράγματα έχουν αλλάξει από τότε στη ζωή μου. Και είμαι τώρα εδώ, έτοιμη να κάνω την απολογία μου. 

Μετά από τόσο καιρό, αισθάνομαι πως γνωρίζω τον εαυτό μου. Τα συμπεράσματά μου είναι αρκετά. Καταρχήν, ένα άτομο που ανέκαθεν είχε ανασφάλειες με το σώμα του, θα έχει πάντα. Η μόνη διαφορά είναι ότι από κάποια στιγμή και μετά μπορεί να το αναγνωρίσει και βρίσκει τρόπους να διαψεύσει τις αρνητικές πεποιθήσεις του. Όταν η καθημερινότητά σου περιλαμβάνει άτομα που σχολιάζουν συνέχεια την κυτταρίτιδα της άλλης, το πάχος του άλλου, άρθρα με συμβουλές ομορφιάς και αντιφατικά μηνύματα τύπου "Αγάπα τον εαυτό σου, όπως είναι" - "10 συμβουλές για να αποκτήσετε το τέλειο σώμα", συζητήσεις περί αυστηρής δίαιτας, αποφυγής κατανάλωσης τροφών κ.λπ, είναι πολύ δύσκολο να σταματήσω το κυνηγητό της τελειότητας. Πάντα -κακώς- ήθελα να είμαι τέλεια και δε μου έδινα περιθώρια λάθους και ατέλειας. Με τον καιρό, προσπαθώ να προσαρμοστώ με την ιδέα πως κανείς δεν είναι τέλειος και η τελειότητα είναι ένα άπιαστο ιδανικό, που στην τελική δε μας κάνει καλό. Δε σας κρύβω πως ακόμα υπάρχουν στιγμές που τρελαίνομαι με κάποια περιστασιακή "ατέλεια" που βλέπω στον καθρέπτη. Κυρίως το τελευταίο διάστημα, μου φαίνεται αδύνατο να μην ασχολούμαι με τα πόδια μου. Κάποιες ανόητες σκέψεις και διακυμάνσεις στην ψυχολογία μου προσπαθούν να κρυφτούν πίσω από την εικόνα μιας υποτιθέμενης κυτταρίτιδας στο μπούτι μου, ενός σημαδιού στη γάμπα μου... Είναι απίστευτο πόσο παρανοϊκός μπορεί να γίνει κάποιος στην προσπάθεια απωθημένων σκέψεων ή ενοχλητικών καταστάσεων να βγουν στη συνειδητή σκέψη. Η ενασχόληση με το "τέλειο" (ή ατελές τελικά) σώμα είναι ο τρόπος διαφυγής από την -αληθινή- πραγματικότητα. Τα ίδια μου συνέβαιναν και πριν χρόνια. Το σημαντικό είναι ότι πλέον δε γίνεται με τον ίδιο, έντονο τρόπο. Ακόμα σημαντικότερο είναι ότι μπορώ πλέον να μιλήσω για όλα αυτά και να καταλάβω γιατί μου συμβαίνουν. 

Πιστεύω ότι μου έχει μείνει κουσούρι, για να το πω και χαριτολογώντας. Ακόμα υπάρχουν φορές που λέω πως δε θα φάω κάτι, γιατί πριν έφαγα κάτι άλλο, πως πρέπει να προπονηθώ λίγο παραπάνω για να κάψω κάτι "παχυντικό"... Πείθω τον εαυτό μου πως όλα αυτά είναι στο μυαλό μου, πως δεν είναι οι δικές μου σκέψεις αλλάς μιας ανασφάλειάς μου. Απαιτείται όμως πολύς χρόνος μέχρι να το σταματήσω και να μη με απασχολεί καθόλου. Τότε είναι που πιστεύω  πως βασανίζω τους δικούς μου ανθρώπους. Όταν με βλέπουν  να ασχολούμαι με ανοησίες, με πράγματα που δεν έχουν κανένα νόημα στη ζωή, στενοχωριούνται πιστεύοντας πως φταίνε οι ίδιοι και δεν μπορούν να μου δείξουν το πραγματικό νόημα της ζωής. Επειδή ξέρω πως θα το διαβάσουν το κείμενό μου, θέλω να τους πω πως δεν έχει καμία σχέσει με εκείνους και πως παράλληλα τους ευχαριστώ που με νοιάζονται και με στηρίζουν σε κάθε δύσκολη στιγμή μου.

Το πιο ωραίο πράγμα στη ζωή είναι να περιβάλλεσαι από άτομα που αγαπάς και σε αγαπούν. Αν ήμασταν μόνοι μας, θα ήταν ακόμα πιο δύσκολο να υπερβούμε τα εμπόδια του μυαλού μας. Χάρη σε αυτά, μπορούμε να τα μετριάσουμε και να υπερβούμε τελικά τον ίδιο μας τον εαυτό. Θα υπάρχουν πάντα στιγμές αδυναμίας. Άνθρωποι είμαστε!!! Είναι υπέροχο όμως, όταν έχεις ένα χέρι να σε τραβήξει και να σου δείξει το δρόμο της ευτυχίας! Και αν ξεχνάμε τι είναι ευτυχία και προσπαθούμε να τη βρούμε μέσα από ένα καλοσχηματισμένο σώμα, ας μην ανησυχούμε. Λίγος διάλογος με τον εαυτό μας, με τους ανθρώπους μας είναι αρκετός για να αρχίσουμε να την αναζητούμε ξανά εκεί που πρέπει.

"Αγάπα τον εαυτό σου έτσι όπως ακριβώς είναι"! Έτσι είναι. Και είναι πολύ δύσκολο. Αλλά πρέπει να θυμόμαστε (κυρίως εγώ) πως δεν είμαστε μόνο η εικόνα μας. Είμαστε και η ψυχή μας. Και αυτό είναι που κρατάει τους άλλους δίπλα μας!

Δέσποινα-Ανορεξία σημειώσατε 1-0

Καλησπέρα σε όλους!!! Έχει περάσει αρκετός καιρός από την τελευταία φορά που δημοσίευσα ανάρτησή μου, αλλά επέστρεψα πολύ πιο δυνατή και αισιόδοξη από τότε. Με αφορμή κάποιες σκέψεις που "βασανίζουν" το μυαλό μου τις τελευταίες μέρες, θέλω ν' αναφερθώ σε δύο πολύ σημαντικά -κατά τη γνώμη μου- θέματα...

 

Καταρχήν, μου είναι πολύ δύσκολο να κρύψω τη χαρά μου για την πρόοδο που έχω σημειώσει τους τελευταίους 3 μήνες. Είναι πολύ σημαντικό να το αναφέρω, γιατί θέλω να δώσω δύναμη και κίνητρο σε όσους/-ες αντιμετωπίζετε το ίδιο "πρόβλημα". Οι διατροφικές μου συνήθειες θυμίζουν πλέον την παλιά "Δέσποινα"... το βούτυρο δεν αποτελεί πια "απειλή", η ζάχαρη έχει γίνει αναγκαία φίλη (με όρια πάντα), το στομάχι μου δε φωνάζει πια ότι είναι νηστικό και το φαγητό απ' έξω είναι μια ακόμη εναλλακτική για μένα. Υπάρχουν, βέβαια, φορές που το παρακάνω τρώγοντας πολλά και διαφορετικά πράγματα μαζί, σε μια ασυνείδητη προσπάθειά μου να καλύψω τα κενά με τα οποία "τιμωρούσα" κάποτε τον εαυτό μου. Αυτές οι περιπτώσεις είναι μετρημένες στα δάχτυλα και είναι απόλυτα δικαιολογημένες, σύμφωνα με την ψυχολόγο μου. Το βάρος μου παραμένει σταθερό στα 53 κιλά, έχοντας πλέον συνειδητοποίησει πως έχω πολύ καλό μεταβολισμό και δεν υπάρχει λόγος άγχους και φόβου ότι "θα παχύνω και θα είμαι άσχημη". Επίσης, η γυμναστική έχει συνδεθεί με τη σωματική και ψυχική μου υγεία και σπάνια την αντιμετωπίζω ως τρόπο καύσης θερμίδων (και γράφω σπάνια, γιατί πρέπει να συμβιβαστούμε με την ιδέα ότι υπάρχουν ελάχιστες εξαιρέσεις, κάποιες στιγμές αδυναμίας, που πιστεύω πως με τον καιρό θα εξαφανιστούν κι αυτές).

 

Σε αυτό το σημείο θέλω να σας τονίσω το εξής, κάτι που έχω ξανακάνει στο παρελθόν. Συναντώ καθημερινά πολλά άτομα που ασχολούνται υπερβολικά με το σώμα τους, τη διατροφή τους, την ΕΙΚΟΝΑ τους. Άτομα που ισχυρίζονται ότι κάνουν μια πολύ καλή δίαιτα που ανακάλυψαν στο διαδίκτυο (να μην τρώνε τίποτα παρά μόνο σαλάτες και φρούτα, γιατί όλα τ' άλλα παχαίνουν), άτομα που χάνουν όλη τους την ώρα στο γυμναστήριο, άτομα που κοροϊδεύουν εκείνον που έχει παραπάνω κιλά αλλά κι εκείνον που έχει πολύ λιγότερα, άτομα που μόνη σημασία για εκείνα έχει η εικόνα τους. Φυσικά, το να τρώμε υγιεινά και ισορροπημένα και να εξασκούμαστε κάποιες μέρες την εβδομάδα είναι το καλύτερο που μπορούμε να προσφέρουμε στον εαυτό μας. Αλλά "μέτρον άριστον" έλεγαν οι αρχαίοι και είχαν απόλυτο δίκιο. Θα φας και το γλυκό σου και το λίπος σου και το σουβλάκι σου... γιατί όλα αυτά τα χρειάζεται ο οργανισμός (αλλιώς δε θα τα ζητούσε). Οφείλουμε να προσφέρουμε στον οργανισμό μας αυτό που μας ζητάει, γιατί του λείπουν!!! Ο ψυχαναγκασμός με το φαγητό είναι η πιο βασανιστική και καταπιεστική εμπειρία που είχα ποτέ μου, μιας και το φαγητό είναι η βάση της κινητοποίησης του οργανισμού. Γι' αυτό μην εξαντλείτε το σώμα σας με ανώνυμες δίαιτες, φάρμακα και δεν ξέρω και γω τι άλλο έχει σκεφτεί ο ανθρώπινος νους. Είναι τρομακτικό να σκέφτομαι (κυνικά) "Πέρασα μια φάση ανορεξίας" την ίδια ώρα που "φυσιολογικά" άτομα εκφράζουν την καταπίεσή τους με το φαγητό!!!

 

Ένας άλλος προβληματισμός μου και το δεύτερο θέμα της ανάρτησής μου είναι το γεγονός ότι στο μυαλό αρκετών (όχι πολλών) ανθρώπων η ανορεξία αποτελεί ένα "κόλλημα" με το σώμα, γιατί μας νοιάζει η άποψη των άλλων. Είναι μια σκέψη που θέλω να καταρρίψω εδώ και καιρό και θα προσπαθήσω να το κάνω μέσα από τη δική μου εμπειρία και τις γνώσεις μου για τις διατροφικές διαταραχές.

 

Η ανορεξία φαίνεται σαν μια εμμονή με το σώμα, σαν μια επιτακτική ανάγκη για το άτομο να έχει το ιδανικό, το τέλειο σώμα (το ιδανικό μέσα στο υποκειμενικό πλαίσιο, γιατί εγώ π.χ θεωρούσα τέλειο το σώμα μου, εφόσον ήταν λεπτό και πολύ γυμνασμένο). Βέβαια, ως "ανορεξική" (αν και δε μου αρέσει να βάζω ταμπέλες) ποτέ δεν έβλεπα λεπτό το σώμα μου. Ο καθρέπτης έδειχνε μία κανονικού βάρους κοπέλα, αλλά με πολύ χοντρά πόδια (ενώ στην πραγματικότητα δε μου έκανε το μικρότερο νούμερο στο παντελόνι). Άρα, φαινομενικά η ανορεξία είναι μια διαστρεβλωμένη αντίληψη για την εικόνα του σώματος, ένα ανούσιο κόμπλεξ.

 

Πίσω όμως από αυτή την "τύφλωση", κρύβονται διαφορετικής φύσης για το κάθε άτομο συναισθηματικοί λόγοι. Περιβαλλοντικά ερεθίσματα ,που προκαλούν άγχος, θυμό, θλίψη, ταπείνωση, αίσθηση αδυναμίας και το άτομο δε διαθέτει τις απαραίτητες δεξιότητες για το χειρισμό τους, απωθούνται από τη συνείδησή του και εκφράζονται μέσω του συμπτώματος της ανορεξίας (για να μιλήσουμε και με ψυχαναλυτικούς-ψυχολογικούς όρους). Οτιδήποτε πνίγει μέσα του, ξεσπάει στο φαγητό.

 

Στο Δημοτικό δεχόμουν αρνητικά σχόλια για το πρόσωπό μου, καθώς είχα κενό ανάμεσα στα δόντια, μεγάλα φρύδια, έντονο μουστάκι και φουντωτά μαλλιά. Όταν αποφάσισα να βάλω σιδεράκια, τα παιδιά με κορόιδευαν για τα σιδεράκια (τελικά με προτιμούσαν με κενό στα δόντια ή με σιδεράκια;). Όταν αναγκάστηκα να βάλω και γυαλιά μυωπίας, μετονομάστηκα σε "Μαρία η άσχημη". Στο Γυμνάσιο μια κοπέλα μαζί με την παρέα της θέλησαν να σχολίασουν αρνητικά το λαιμό μου, επειδή είναι πολύ μακρύς και "μοιάζω με καμηλοπάρδαλη" και τον τρόπο ντυσίματός μου. Το τελικό "χτύπημα" ήταν στο Λύκειο, όταν πολλά αγόρια διέδιδαν "πόσο χάλια και αγύμναστο κ*λο έχω!!!" (συγνώμη για την απρέπεια). Τα συγκεκριμένα παραδείγματα σε συνδυασμό με την ελλιπή αυτοπεποίθησή μου με οδήγησαν στο να τα πιστέψω και να τα εσωτερικεύσω ως βασικά σχήματα για το σώμα μου. Έχοντας διαμορφώσει  μια συγκεκριμένη εικόνα για το δικό μου φαίνεσθαι, έπρεπε ταυτόχρονα να βρω δικούς μου τρόπους να αντιμετωπίσω μερικά οικογενειακά προβλήματα, που χτυπούσαν την ευαισθησία μου, τη χαμηλή ανοχή μου στη ματαίωση, την καταστροφική μετριοφροσύνη μου και την τελειοθηρία μου.

 

Δε θέλω να προχωρήσω σε συγκεκριμένα παραδείγματα, αλλά προσπαθώ να εξηγήσω πως η ανορεξία είναι ο τρόπος επίλυσης μια δυσκολίας. Αν είχα τη δύναμη και το θάρρος να εκφράσω τα συναισθήματά μου και να αντιμετωπίσω αυτό που με ενοχλούσε, αν είχα αυτοπεποίθηση και πίστευα στον εαυτό μου, ίσως να μην είχα έρθει αντιμέτωπη με αυτό το σύμπτωμα. Παρόλ' αυτά, μέσα από αυτήν την περιπέτεια απέκτησα πολύ σημαντικές δεξιότητες και στρατηγικές επίλυσης των δύσκολων καταστάσεων και συνειδητοποίησα ότι έχω και εγώ κάποια προτερήματα, όπως όλοι μας, και πως ο εαυτός μου είναι φίλος μου και όχι εχθρός μου. Γι' αυτό δεν πρέπει να τον πολεμάω, αλλά να πιστεύω σε αυτόν και να του δίνω ευκαιρίες να εξελίσσεται αλλά και να ικανοποιείται με αυτό που είναι.

 

Θα κλείσω με μία φράση που έχει χαραχτεί στην καρδιά μου και ειπώθηκε από μια καθηγήτριά μου την ώρα της διάλεξης: "Στον καθρέπτη δε βλέπουμε τον πραγματικό εαυτό μας, παρά μόνο το ίνδαλμά μας. Μόνο οι άλλοι μπορούν να δουν αυτό που είμαστε πραγματικά και εμείς να δούμε αυτό που είναι οι άλλοι. Γι'  αυτό μην κάθεστε να λέτε πόσο άσχημες είστε." Νομίζω πως είναι μια φράση που όλοι πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας και κυρίως άτομα που αδυνατούν να αγαπήσουν το σώμα και τον εαυτό τους.

 

Καλό σας  βράδυ! :)

 

Μία στιγμή χαράς...

Καλησπέρα σε όλους σας! Το δεντράκι που βλέπετε στη φωτογραφία ονομάζεται "προύνος" και πρόκειται για μια καλλωπιστική δαμασκηνιά. Ο προύνος σε συσχέτιση με το γυμναστήριο αποτελεί το θέμα της σημερινής μου ανάρτησης για έναν πολύ σημαντικό, προσωπικό λόγο.

 

Όπως έχω αναφέρει σε προηγούμενες δημοσιεύσεις μου, το Νοέμβριο '13 ξεκίνησα γυμναστήριο. Πήγαινα πάντα με τα πόδια για να εξασφαλίσω "έξτρα" γυμναστική. Μία κατηφόρα που οδηγεί στον κεντρικό δρόμο, όπου βίσκεται το γυμναστήριο, είναι γεμάτη από τέτοια δέντρα. Το ύψος μου ίσα που μου επιτρέπει να σταθώ από κάτω τους. Πριν βρεθώ αντιμέτωπη με την ανορεξία, δεν τα είχα παρατηρήσει ΠΟΤΕ μου.

 

Το γυμναστήριο άρχισε πολύ γρήγορα να γίνεται ανυπόφορο για μένα, ένα είδος ψυχαναγκασμού. Μόλις έμπαινα μέσα και ανέβαινα στο διάδρομο ένιωθα αυτή την ασφάλεια, την ανακούφιση ότι θα κάψω κάθε θερμίδα που κατανάλωσα εκείνη τη μέρα, παρόλο που δεν ξεπερνούσαν σε αριθμό τις 500. Στην πραγματικότητα όμως καιγόμουν μέσα μου. Το κεφάλι  μου με πονούσε, πολλές φορές μαύριζε ο κόσμος γύρω μου, μου κοβόταν η ανάσα και έτρεμαν τα πόδια μου, καθώς δεν άντεχα άλλο να σηκώνω 8 κιλά με τα κοκκαλιάρικα χέρια μου ούτε 50 κιλά με τα ταλαιπωρημένα πόδια μου. Όσο περνούσε ο καιρός, αδυνατούσα να κάνω 40 επαναλήψεις με 20 κιλά για τους κοιλιακούς μου και πάλευα  να κάνω 20 επαναλήψεις με 20 κιλά για τους ραχιαίους μου. Δεν ξέρω αν μπορείτε να το καταλάβετε από μόνοι σας, αλλά πρόκειται για μία υπερβολή, για μία καταπίεση του οργανισμού μου  να ανεβάζει τον αριθμό των κιλών και των επαναλήψεων για να φτάσει τους μαντράχαλους του γυμναστηρίου, που κοπανιούνται στα όργανα για να πιάσουν τόπο τα αναβολικά! Όχι! Δεν ήθελα να είμαι απλώς σε φόρμα... ήθελα να κάψω κάθε θερμίδα και ταυτόχρονα να γίνω τόσο μυώδης όσο οι  κοπέλες που ασχολούνταν επαγγελματικά με το bodybuilding.

 

Όλα αυτά ήταν για μένα ένα δυσβάσταχτο φορτίο στην πλάτη, ένας βασικός λόγος που ΔΕΝ ήθελα να συνεχίσω το γυμναστήριο, μία νίξη ότι δε συμπεριφερόμουν φυσιολογικά και μόνο κακό έκανα στον οργανισμό μου. Αλλά δε σταματούσα, το πείσμα μου δε με άφηνε (δυστυχώς!, στην προκειμένη περίπτωση).

 

Με αυτές τις αρνητικές και ανυπόφορες σκέψεις στο μυαλό πήγαινα κάθε φορά στο γυμναστήριο. Μία μέρα πάνω στην ταλαιπωρία μου αποφάσισα να περπατήσω με το κεφάλι ψηλά, χωρίς  να κοιτάζω το πεζοδρόμιο και να σκέφτομαι τη "μίζερη" ζωή μου. Τότε αντιλήφθηκα πως σε εκείνο το δρόμο υπήρχε μία σειρά από προύνους. Μόλις είχαν αρχίσει να ανθίζουν. Τα φύλλα τους ήταν κατακόκκινα και οι ακτίνες του ηλίου έδιναν ένα χρυσαφί τόνο στις άκρες τους. Ήταν ό,τι πιο όμορφο είχα δει τον τελευταίο καιρό. Τόλμησα να περάσω από κάτω από το πρώτο δέντρο. Η κάτοψη των φύλλων ήταν πιο σκούρη και όσο συνέχιζα το περπάτημα, έπαιζα με αυτή τη διπλή απόχρωση του κόκκινου. Πήρα μια βαθιά ανάσα και  κράτησα τα δάκρυα, πριν προλάβουν να κυλήσουν στο μάγουλό μου.

 

Αυτό το υπέροχο συναίσθημα κράτησε για ελάχιστα δευτερόλεπτα, μέχρι να φτάσω στο τέλος το δρόμου. Είχα μείνει όμως με μια πολύ γλυκιά ανάμνηση, με μία προσφορά δύναμης από την ίδια τη φύση. Από εκείνη τη μέρα και έπειτα πηγαίνοντας στο γυμναστήριο δεν παρέλειπα να περάσω κάτω από τους προύνους για να αποδράσω για αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα από την αποπνικτική ρουτίνα μου.

 

Πλέον δεν πηγαίνω γυμναστήριο και σπάνια συναντάω τέτοια δέντρα στο δρόμο. Όταν τυχαίνει να περνάω από τη συγκεκριμένη κατηφόρα, κάθομαι και απολαμβάνω αυτήν την ομορφιά ξέροντας πως δε χρειάζεται πια να ανησυχώ για μένα... Χαίρομαι που πλησιάζει η άνοιξη, γιατί θα αρχίσουν πάλι να ανθίζουν! Στενοχωριέμαι, που το χειμώνα μένουν άδεια τα κλαδιά, αλλά πάντα προσμένω να ντυθούν ξανά  με εκείνο το χρυσοκόκκινο πέπλο, που με γεμίζει δύναμη και αποφασιστικότητα για το καλό  μου.

 

Τα απλά πράγματα είναι και τα πιο όμορφα... Τα απλά πράγματα είναι αυτά που έχουν και τη μεγαλύτερη αξία! Κάτι που για μένα ήταν αδιάφορο πριν 2 χρόνια, σήμερα αποτελεί πηγή έμπνευσης και αιτία ανακούφισης από μία δυσκολία, με την οποία παλεύω 1 χρόνο τώρα.

 

Να περνάτε πάντα καλά και βρείτε το δικό σας τρόπο να ξεπερνάτε τα εμπόδια της ζωής! Όλα για κάποιο λόγο γίνονται...απλώς προσπαθείστε να βρείτε αυτόν το λόγο!

 

Καλό σας απόγευμα :)

 

 

Υ.Γ: Αυτή την ανάρτηση θέλω να την αφιερώσω στο αγόρι μου, που τόσο καιρό στέκεται δίπλα μου και με στηρίζει με τον καλύτερο τρόπο. Τον ευχαριστώ μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου για όλα όσα κάνει για μένα και κυρίως που παίζει άψογα το ρόλο του προύνου στη ζωή μου :')

"The Giver"... ταινία-οδηγός για τη ζωή μου

Καλησπέρα σε όλους!!! Σήμερα θέλω να σας προτρέψω να δείτε μια ταινία, η οποία -σύμφωνα με το δικό μου γούστο και τα δικά μου κριτήρια- είναι καταπληκτική. Εν όψει εξεταστικής και απεριόριστης βαρεμάρας, αποφάσισα να δω την ταινία "The Giver", καθώς η πλοκή της μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Όχι, δεν πρόκειται να σας αναλύσω το περιεχόμενο!!! Το μόνο που θέλω να μοιραστώ μαζί σας είναι το πόσο μου "μίλησε" αυτή η ταινία.

 

Ξεκινώντας, θα ήθελα να σας εκμυστηρευτώ πως εγώ και η ανορεξία αρχίζουμε σταδιακά να χωριζόμαστε. Βέβαια, υπάρχουν ακόμα στιγμές έντονης ανασφάλειας, στιγμές που τρέμω στη σκέψη κατανάλωσης συγκεκριμένων τροφίμων. Τρεις μέρες τώρα τρώω παραπάνω από όσο αντέχω (όταν διαβάζω ΠΡΕΠΕΙ να τρώω, αλλιώς δεν μπορώ να λειτουργήσω!), με αποτέλεσμα να πονάει το στομάχι μου τόσο πολύ, που μετανιώνω για όσα έχω φάει προηγουμένως. Εμένα αυτός ο έντονος κορεσμός και η δυσφορία κατοικούν στο μυαλό μου ως "απειλή πάχους". Δεν έχω καταφέρει ακόμα να αντιμετωπίσω πιο λογικά αυτό το -γνωστό σε όλους μας- "φούσκωμα". Παρόλ' αυτά, τρώω όσο θέλω, ακόμα και "ανθυγιεινές" τροφές, εφόσον το ζητάει ο οργανισμός μου. Κάτι επίσης πολύ σημαντικό για την πρόοδό μου είναι ότι η γυμναστική έχει γίνει πάλι πηγή ευχαρίστησης και ανακούφισης. Δεν τη σκέφτομαι σαν μια υποχρέωση, σαν έναν "νόμο" για να σωθώ από τα περιττά κιλά!

 

Και σε αυτό το σημείο έρχεται η σημασία, που απέκτησε για εμένα αυτή η ταινία. Η ανορεξία με έκανε να ξεχάσω το νόημα της ζωής. Με έκλεισε μέσα σε τέσσερις τοίχους, με απομόνωσε από τα αγαπημένα μου πρόσωπα, μου πήρε κάθε ενδιαφέρον, με γέμισε ανασφάλειες και παραλογισμούς, με υποσίτισε, δε με άφηνε να βγω έξω, να διασκεδάσω. Ήμουν εξαρτημένη από μια αρρώστια...από μία τρέλα που με γέμιζε αρνητικά συναισθήματα, αλλά δενόμουν όλο και περισσότερο μαζί της. Είχα ξεχάσει πώς είναι να γελάς από την καρδιά σου, να δίνεσαι σε αυτόν που αγαπάς, να μοιράζεσαι στιγμές με άλλους, να απολαμβάνεις το ίδιο σου το φαγητό... Όλα αυτά ήταν αναμνήσεις που ήθελα να ξαναζήσω, αλλά παρόλ' αυτά δεν το επέτρεπα στον εαυτό μου.

 

Η ταινία ήρθε να με επιβεβαιώσει. Η ζωή είναι πολύ μικρή, για να την περιορίζουμε... Μικρά, απλά, καθημερινά πράγματα μπορούν να ομορφύνουν την ψυχή μας. Πράγματα που θεωρούμε δεδομένα, αν τα στερηθούμε, θα αλλάξουν τον κόσμο μας. Ένα έντονο και όμορφο συναίσθημα, ένα χαμόγελο, μία συναναστροφή αρκούν για να φτιάξουν τη  μέρα μας. Από την άλλη, υπάρχουν και τα αρνητικά συναισθήματα, οι άσχημες ροπές στη ζωή. Εκεί οφείλουμε να είμαστε ανοιχτόμυαλοι, αισιόδοξοι και πολύ δυνατοί, για να πείσουμε τον εαυτό μας πως "θα έρθουν καλύτερα" και να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες σαν ένα απλό εμπόδιο, σαν ένα μικρό μάθημα ζωής, που θα ενισχύσει το είναι μας.

 

Η άρνηση των πραγμάτων δε μας ωφελεί... εκεί εστιάζει κυρίως η ταινία. Η ζωή έχει τα καλά της, έχει όμως και τα κακά της. Όταν βιώνουμε κάτι οδυνηρό, ευχόμαστε να μην είχε συμβεί σε εμάς, θα θέλαμε να ήταν όλα "τέλεια", "όπως πριν". Ωστόσο, αν δεν υπήρχαν και αυτές οι αρνητικές εμπειρίες, δε θα ήμουν η Δέσποινα που είμαι τώρα. Θα ήμουν μια άλλη, ίσως λιγότερο ευσυνείδητη και πιο αδύναμη...

 

Η ταινία έχει και άλλα μηνύματα να δώσει, αλλά εγώ επικεντρώθηκα σε αυτό γιατί αυτό είναι που μου ταιριάζει. Ο καθένας μπορεί να προσεγγίσει διαφορετικά το περιεχόμενό της. Εγώ πάντως ταυτίστηκα αρκετά και η αλήθεια είναι πως πήρα λίγο κουράγιο ακόμα να συνεχίσω την προσπάθειά μου. Όπως ανέφερα και πριν και όπως λέω πάντα, η ζωή είναι πράγματι πολύ μικρή. Η κάθε στιγμή έχει κάτι σημαντικό να σου προσφέρει. Ακόμα και οι άσχημες και ανεπιθύμητες σου φυλάνε κάτι καλό για το μέλλον. Και το πιο σημαντικό είναι να μη φοβόμαστε να παραδεχόμαστε τα συναισθήματά μας!!! Αυτά είναι που καθορίζουν κυρίως τη δράση μας. Εξάλλου χωρίς συναισθήματα, τι νόημα θα είχε η ζωή;

 

Περιμένω τη δική σας άποψη για την ταινία :) Καλό σας απόγευμα!!!

 

 

 

 

Στα χνάρια ενός τοξικού ανθρώπου...

Καλησπέρα σε όλους. Είχα καιρό να γράψω λόγω πολλών υποχρεώσεων. Ήρθαν και οι γιορτές και δεν είχα χρόνο να ασχοληθώ με το blog. Ωστόσο, θέλω να σας ευχηθώ χαρούμενες γιορτές, χρόνια πολλά με υγεία πάνω από όλα, ευτυχία και πολλή αγάπη!!! Ξέρω πως το σημερινό μου θέμα δεν αρμόζει ιδιαίτερα στο πνεύμα των Χριστουγέννων, αλλά είναι κάτι που με απασχόλησε και με βοήθησε πολύ να πιστέψω στον εαυτό μου. Θέλω πάρα πολύ να το μοιραστώ μαζί σας για έναν βασικό λόγο: βίωσα μία κατάσταση που πίστευα ότι θα επηρέαζε πολύ την ψυχολογία και άρα κατ’ επέκταση τη διατροφή μου, αλλά τελικά μου απέδειξα ότι είμαι πιο δυνατή από όσο νομίζω. Σήμερα, λοιπόν, θα σας μιλήσω για την τεράστια σημασία που έχει στη ζωή μας η αποφυγή των τοξικών ανθρώπων.

Ένα άτομο που αναλώνεται συνεχώς στον εαυτό του μπορεί πολύ εύκολα να σας θυμίσει ότι όλα δεν είναι ρόδινα στη ζωή και πως υπάρχει αρκετή κακία, ζηλοφθονία και ανταγωνιστικότητα. Συναναστράφηκα –εντελώς τυχαία- με το πιο κακεντρεχές άτομο που έχω γνωρίσει ποτέ μου, που νομίζει ότι όλα περιστρέφονται γύρω από εκείνο, πως μόνο εκείνο αντιμετωπίζει προβλήματα (τα οποία τα θεωρεί πολύ πιο σημαντικά από των άλλων), που διψάει για θαυμασμό από τους άλλους και ζει για  να παλεύει μόνο με το άγχος της τελειομανίας του – ένα άγχος τελείως καταστροφικό, αφού σπαταλάει όλο το χρόνο του στο ξεψείρισμα της πιο μικρής λεπτομέρειας. Πρόκειται για ένα άτομο ισχυρογνώμον, επιβλητικό, που θίγεται αν δε συμφωνείς μαζί του. Το μεγαλύτερο ελάττωμά του όμως είναι το ψέμα, που πηγάζει μέσα από την προσπάθειά του να κρύψει λόγια και πεποιθήσεις που έχει εκφράσει, το ψέμα σε συνδυασμό με την επιλεκτική λήθη (που λειτουργεί ως απώθηση). «Ξεχνάει» αρνητικούς σχολιασμούς που έχει πει για άλλους αφαιρώντας κάθε λεπτομέρεια που σχετίζονται με αυτούς προκειμένου, αν δεχτεί «απειλή», να μπορεί ελεύθερα να κατηγορήσει τον άλλον ως ψεύτη, ανήθικο, με κακή διαπαιδαγώγηση την ίδια ώρα που εκείνο ξεμπροστιάζει μπροστά σε φοιτητές και καθηγητές το συγκεκριμένο άτομο ( για δικές του ΚΑΤΙΝΙΕΣ).

Προχωρώντας πιο βαθιά στη δική μου εμπειρία με το συγκεκριμένο άτομο, ήθελε τόσο πολύ να προστατέψει τον εαυτό του, που με είχε προμελετήσει πολύ προσεκτικά και είχε μάθει τα κουμπιά μου, τα αδύνατα σημεία μου. Την ώρα που ήμουν ευάλωτη και η επιβλητικότητα και κυριαρχικότητά του με είχαν κολλήσει στον τοίχο, με συμβούλεψε «φιλικά» να συζητήσω με την ψυχολόγο μου «το πρόβλημά μου να κάνω σενάρια στο  μυαλό μου, για να προστατέψω τον εαυτό μου». Με απλά λόγια, με έβγαλε τρελή… Και αυτή η διαταραχή του, η ανύπαρκτη επαφή με την πραγματικότητα ενισχύθηκε και από συγκεκριμένο φίλο-φίλη (δε θέλω να θίξω το φύλο), που ουδέν συμφέρον έχει να του πάει κόντρα (δε θα θίξω ούτε το λόγο…).

Ακόμα και στην ανάρτηση δε θέλω για κανένα λόγο να αναφέρω ούτε το όνομά του ούτε το φύλο του ούτε την ηλικία του ούτε τίποτα. Δε θα καταφέρω τίποτα με αυτό. Το αστείο όμως στην όλη υπόθεση είναι ότι παρουσιάζει τον εαυτό του ως ώριμο, καλλιεργημένο, με πολλές γνώσεις (κυρίως στον τομέα φιλολογίας!), χωρίς στοιχεία κακολογίας-φημολογίας-«θαψίματος», που δεν ασχολείται με τους άλλους, την ίδια ώρα που πιάνει συμφοιτητές και φίλους μου και σχολιάζει πίσω από την πλάτη μου πόσο επιβλητικό άτομο είμαι, ότι προσπαθώ να δείξω ότι είμαι καλή φοιτήτρια και πως έχω έναν πληγωμένο εγωισμό. Δεν πρόκειται να κάνω ούτε μία προσπάθεια να του αλλάξω γνώμη, γιατί ούτως ή άλλως τα άτομα, για τα οποία νοιάζομαι, ξέρουν ότι η μεγαλύτερή μου αδυναμία είναι η έλλειψη επιβλητικότητας και διεκδικητικότητας (ένας σημαντικός μάλιστα παράγοντας της ανορεξίας  μου) και ότι ΕΙΜΑΙ καλή μαθήτρια και δεν έχω να αποδείξω τίποτα. Όσο για τον πληγωμένο εγωισμό, νομίζω πως το αιτιολογώ με την αναφορά μου στην επιβλητικότητα…

Αφού ήρθα σε σύγκρουση με αυτό το άτομο (βασικά θα το αποκαλούσα μονόλογο, γιατί ούτε με άκουγε ούτε καν με κοίταζε ούτε μου έδινε το λόγο), γύρισα σπίτι πολύ μπερδεμένη. Δεν ήξερα αν είχε δίκιο, αν είχα κάνει όντως λάθος, αν έκανα πράγματι σενάρια. Η επίκλησή του στο συναίσθημά μου, η προσβολή των γονιών μου για το πώς  με έχουν μεγαλώσει και κυρίως η υποστήριξη αυτού του άρρωστου ατόμου από κάποιον άλλον μου είχαν δημιουργήσει ένα μαύρο πεδίο, στο οποίο δεν ήξερα πώς έπρεπε να κινηθώ. Τρεις μέρες ήμουν αντιμέτωπη με πολλά διλήμματα, δισταγμούς, αδιεξόδους. Όταν συνήλθα και η λογική μου επέστρεψε, συνειδητοποίησα πως το μεγαλύτερό μου λάθος ήταν που κάθισα και πίστεψα έστω και λίγο τα λόγια αυτού του εγωκεντρικού ατόμου. Συζητώντας και με άλλα άτομα που έχουν συναναστραφεί μαζί του, κατάλαβα πως έπρεπε να απομακρυνθώ επειγόντως γιατί μόνο κακό θα μου έκανε.

Έχουν περάσει σχεδόν 2 μήνες από εκείνη τη μέρα και πλέον γελάω μόνο στη σκέψη. Το αξιοπερίεργο είναι πως  μέσα από μία ψυχαναγκαστική, τελειοθηρική, αγχωτική, ναρκισσιστική προσωπικότητα ανακάλυψα το δυναμισμό και την αυτοεκτίμησή μου.

Μην αφήνετε, λοιπόν, κανέναν αρνητικό άνθρωπο να σας αναστατώνει τη ζωή. Αυτός είναι ο σκοπός του και όσο του τον πραγματοποιείτε, τόσο τον ανατροφοδοτείτε. Πηγαίνετε κόντρα στην χαιρεκακία του και απολαύστε την καθημερινότητάς σας, που τόσο πολύ ζηλεύει. Ζήστε τα όνειρά σας, που αυτός προσπαθεί να σας καταστρέψει (επειδή εκείνος δεν ήταν άξιος να υλοποιήσει τα δικά του). Αυτή είναι η σημερινή μου συμβουλή… J

Καλή Πρωτοχρονιά να έχετε. Να περάσετε πολύ όμορφα με τους αγαπημένους σας ανθρώπους και να σας φέρει ο καινούριος χρόνος ό,τι αγαπάτε και επιθυμείτε! Χρόνια Πολλά!!!

 

 

Περί δίαιτας και ασιτίας... (2)

Καλησπέρα σε όλους σας. Σήμερα σας γράφω για να εκπληρώσω την υπόσχεση, που σας έδωσα στην τελευταία μου ανάρτηση. Καλό είναι να μιλάμε για τη δυσκολία που αντιμετωπίζουμε και πόσο μας εμποδίζει στην καθημερινότητά μας, αλλά σίγουρα είναι πιο ενδιαφέρον και αισιόδοξο να βλέπουμε ότι υπάρχει λύση στο πρόβλημά μας.

Προφανώς ο καθένας θα χαιρόταν, αν μάθαινε ότι κάνω ψυχοθεραπεία κάθε εβδομάδα και είμαι ήδη πολύ καλύτερα. Και εγώ στη θέση του το ίδιο θα αισθανόμουν. Δεν ήξερα, όμως, ότι και η θεραπεία είναι ένα πολύ δύσκολο κομμάτι. Την είχα διαμορφώσει στο μυαλό μου σαν κάτι ουτοπικό. Φανταζόμουν "νεράιδες" που θα μου έδιναν αμέσως τη λύση και σε λίγες εβδομάδες θα έτρωγα και πάλι φυσιολογικά χωρίς τύψεις και στενοχώριες. Η πραγματικότητα ωστόσο είναι πολύ διαφορετική.

Η ψυχοθεραπεία για την αντιμετώπιση της ανορεξίας μου είναι εξίσου επώδυνη όσο ήταν όλοι οι μήνες που πέθαινα από ασιτία. Θα αναρωτιέστε, γιατί συμβαίνει αυτό.... Στην αρχή, η ψυχολόγος μού πήρε το ιστορικό και αφιερώσαμε αρκετές συνεδρίες να μιλάω για τα συναισθήματά μου και την πίεση που δέχομαι στη σκέψη να φάω. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ήμουν μια χαρά. Η κατάσταση με δυσκόλεψε όταν μου ζητήθηκε να κάνω καταγραφές της διατροφής μου.

Κάθε ώρα, κάθε λεπτό που έτρωγα κάτι (έστω και κάτι πολύ μικρό και "αθώο") έπρεπε απευθείας να το καταγράψω και σε συνάρτηση με την ώρα που το έτρωγα. Από κάποια στιγμή και μετά το συνήθισα- εντάχθηκε ασυνείδητα στις καθημερινές μου υποχρεώσεις. Σταδιακά αυτή η καταγραφή με βοήθησε να αντιληφθώ πόσο μικρές ποσότητες κατανάλωνα σε σχέση με το πόσο πεινούσα. Βλέποντας τι έτρωγα κάθε ώρα της μέρας άρχισα να έχω τον έλεγχο. Έτρωγα σίγουρα παραπάνω, αλλά πάντα με μέτρο ώστε να μη μετανιώνω για τις επιλογές μου. Σε κάθε συνεδρία η ψυχολόγος με ζύγιζε: τα κιλά μου παρέμεναν σταθερά στα 52. Ήμασταν ικανοποιημένες και μόνο από τη σταθερότητα του βάρους μου, παρόλο που ο δείκτης μάζας σώματος (BMI) ήταν πολύ χαμηλότερος από το φυσιολογικό.

Το Σεπτέμβριο συμφωνήσαμε με την ψυχολόγο μου να κάνουμε κάτι πιο δύσκολο...πιο δύσκολο σε σχέση με το πόσο χρονοβόρο θα ήταν αλλά και πόσο πιεστικό για μένα. Έπρεπε να γράφω τι τρώω, ακριβώς τι ώρα το τρώω (όχι π.χ Μεσημέρι όπως έγραφα παλιότερα, αλλά συγκεκριμένα 14:02), τι έλεγχο έκανα για αυτό πριν το φάω, τι συναισθήματα είχα κατά τη διάρκεια που το έτρωγα, αν θεωρούσα ότι έφαγα παραπάνω από όσο ήθελα και τι συναισθήματα είχα αφού το κατανάλωσα. Δεν ήταν λίγες οι μέρες που περνούσα το χρόνο μου κλαίγοντας στο δωμάτιο και κοιτάζοντας επανειλημμένα το σώμα μου στον καθρέπτη. Έχοντας γραπτές αποδείξεις της αύξησης της διατροφής μου έτρεμα στην ιδέα ότι θα παχύνω. Βασικά ήμουν σίγουρη ότι θα παχύνω, αφού έτρωγα παραπάνω και είχα μειώσει κατα πολύ τη συχνότητα και διάρκεια της γυμναστικής μου. Αν, για παράδειγμα, έβλεπα πως ήμουν μετανιωμένη που είχα φάει πολύ μεσημεριανό, το βράδυ έτρωγα λιγότερο για  να ισορροπήσω την κατάσταση. Αν ήμουν χαρούμενη με το πρωινό μου, μου επέτρεπα να φάω κάτι παραπάνω για δεκατιανό. Αν υπερέβαινα όμως το ιδανικό μου όριο, μείωνα την ποσότητα του μεσημεριανού κ.ό.κ. Οι μέρες μου ουσιαστικά κυλούσαν με συγκρίσεις των γευμάτων μου και προσπάθεια ελέγχου των επομένων για να μην αισθάνομαι μετανιωμένη και απελπισμένη. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ήθελα να κάνω εμετό, για να ησυχάσω από την ιδέα του πάχους.

Παρά τη δυσκολία αυτού του είδους της καταγραφής, κατάφερα να τρώω περισσότερο και μεγαλύτερη ποικιλία τροφίμων. Προς έκπληξή μου όμως πριν έναν μήνα, είχα χάσει σε μια εβδομάδα 2 σχεδόν κιλά. Δεν το περιμέναμε ούτε εγώ ούτε η ψυχολόγος μου, γιατί ήμασταν και οι δύο τρομερά ικανοποιημένες με τη βελτίωση μου. Έκανα μάλιστα εξετάσεις θυροειδή, γιατί δεν μπορούσαμε να αποδώσουμε πουθενά αλλού αυτή την απότομη μείωση βάρους. Ευτυχώς ή δυστυχώς (για τη συγκεκριμένη περίπτωση), ο θυροειδής μου λειτουργεί φυσιολογικότατα! Έτσι η ψυχολόγος με οδήγησε στην κατανάλωση συγκεκριμένων τροφών για να "σώσουμε" το βάρος μου.Για παράδειγμα, μου απαγόρευσε να τρώω κρακεράκια στη σχολή και τα αντικατέστησε με ένα καλό σάντουιτς (όσο το δυνατόν πιο γεμάτο με υλικά) και μία μπανάνα. Το μεσημέρι έπρεπε να τρώω κανονική ποσότητα μεσημεριανό και φρούτο. Το απόγευμα δε μου επέτρεπε να τρώω μόνο ένα φρούτο, αλλά κάτι πιο υψηλό θερμιδικά (γιαούρτι με μέλι και πολλούς ξηρούς καρπούς, φρούτα αλλά και ένα μπολ δημητριακά κ.λπ). Το βραδινό μου έπρεπε να πάψει να είναι μόνο σαλάτα και να τρώω κάτι λίγο πιο "βαρύ". Μέσα σε μία εβδομάδα έφτασα τα 54 κιλά. Με τρόμαζε ο αριθμός, αλλά ήξερα πως τόσο πρέπει να είμαι.

Μέχρι και σήμερα ακολουθώ τις υποδείξεις της ψυχολόγου και τρώω αυτά που με έχει συμβουλεύσει. Τις περισσότερες εβδομάδες βρίσκομαι στα 52-53 κιλά και δε λείπουν και οι φορές που φτάνω τα 54-55. Σημασία έχει ότι νιώθω καλύτερα με τη διατροφή μου και δε με τρομάζει τόσο πολύ πια να τρώω αυτό το "παραπάνω", που λέμε. Έχω φτάσει σε σημείο να τρώω και απ' έξω κάποια σαββατοκύριακα και να επιτρέπω στον εαυτό μου να ευχαριστιέται κανένα γλυκάκι που και που, όταν έχω λιγούρες. Έχω σταματήσει εδώ και 3 εβδομάδες να καταγράφω τη διατροφή μου, γιατί θεωρούμαι ότι τρώω φυσιολογικά. Τώρα είμαι στη φάση που δουλεύω την εικόνα του σώματός μου. Κάνω δηλαδή καταγραφές των συναισθημάτων μου και πώς βλέπω το σώμα μου δεδομένες ώρες. Γράφω πώς ξυπνάω το πρωί, πώς είμαι ψυχολογικά το μεσημέρι και το βράδυ και παράλληλα τις δεδομένες αυτές στιγμές πώς αισθάνομαι το σώμα μου. Αν μάλιστα γίνει κάτι που με συνταράξει ψυχολογικά, οφείλω να το καταγράψω, για να συνειδητοποιήσω το βαθμό που το αφήνω να με επηρεάσει στην εικόνα που έχω για το σώμα μου.

Όπως τονισα πολλές φορές πριν, τα στάδια βελτίωσης της ανορεξίας μου δεν ήταν και τόσο ευχάριστα. Ίσως να ήταν και πιο δύσκολα από την περίοδο που σας τόνισα στην προηγούμενη ανάρτηση. Πρέπει όμως να τα αντιμετωπίζουμε όλα θετικά και να θυμόμαστε πως από κάτι δύσκολο και επώδυνο έρχεται μακροπρόθεσμα κάτι καλύτερο και ικανοποιητικότερο. Η σημερινή μου συμβουλή είναι να μην τα παρατάτε ποτέ στη ζωή σας. Αν θέλετε να επιτύχετε κάτι, παλέψτε γι αυτό. Κανείς δε σας υπόσχεται πως θα είναι όλα ρόδινα, αλλά μόλις ανεβείτε το βουνό θα καταλάβετε ότι άξιζε τον κόπο.

 

 

 

 

 

 

Περί δίαιτας και ασιτίας...

Καλησπέρα σε όλους. Σήμερα θα ήθελα να σας ανοίξω την καρδιά μου για το μεγαλύτερό μου φόβο. Όπως είναι αυτονόητο σε πολλούς, θα μιλήσω για το φαγητό. Το φαγητό στην οικογένειά μας είναι ένδειξη αγάπης και φροντίδας.  Οι γονείς μου θέλουν πάντα να ευχαριστούν τον κόσμο είτε με τα παραδοσιακά φαγητά τους είτε με πιο εξωτικές πινελιές. Όταν κάνουμε τραπέζι, μαγειρεύουν από το πρωί, προκειμένου μέχρι το βράδυ που θα έρθουν οι καλεσμένοι να έχουν γεμίσει δύο τραπέζια με διαφορετικά φαγητά.

Στη Γ' Λυκείου είχα χάσει τον έλεγχο με το φαγητό. Διάβαζα πάρα πολύ και χρειαζόμουν ενέργεια. Το κακό όμως ήταν πως, όσες ώρες διάβαζα, έπρεπε να τρώω κάτι. Είχα φτάσει σε σημείο να τρώω κανονικό μεσημεριανό, μετά να τρώω φρούτο, να πίνω τσάι, να τρώω αμύγδαλα, μετά κρακεράκια με γιαούρτι και σοκολάτα. Έκανα τόσο περίεργους συνδυασμούς και έτρωγα τόσο πολύ, με αποτέλεσμα το βράδυ να ξαπλώνω με στομαχόπονο και τάση για εμετό. Όταν τελείωσα με τις πανελλαδικές, αποφάσισα να κάνω μια λιτή διατροφή (δε θα το έλεγα ακριβώς δίαιτα), απλώς περιορίζοντας τον αριθμό των γευμάτων σε 4 (πρωινό, μεσημεριανό, απογευματινό, βραδινό) και κόβοντας τα γλυκά και το fast food. Στις καλοκαιρινές μου διακοπές δεν το τηρούσα πάντα, αλλά σε γενικές γραμμές είχα βελτιώσει τη διατροφή μου και είχα μειώσει το στομαχόπονο που με βασάνιζε κάθε βράδυ. Όταν γύρισα στην Αθήνα, έγινε λίγο πιο αυστηρή...

Στις 22 Σεπτεμβρίου 2013, στα γενέθλια του Βασίλη, είχαμε πάει στο La Pasteria να φάμε. Θυμάμαι τον εαυτό μου τη στιγμή που ήρθε το γλυκό -κορμός σοκολάτας- να λέω στον Βασίλη πως εκείνη ήταν η τελευταία φορά που θα ξαναφάω γλυκό. Προσπάθησα να απολαύσω κάθε κουταλιά και να πείσω τον οργανισμό μου να "απεξαρτηθεί" από τη γοητεία της σοκολάτας. Κι έτσι έγινε.

Σιγά σιγά προσπαθούσα να πείσω τον οργανισμό μου και για άλλες τροφές. Πρώτα έκοψα τη ζάχαρη,το βούτυρο,τα λίπη στο κρέας, το fast food γενικότερα και ύστερα τη μαγιονέζα, τη μουστάρδα, την κέτσαπ, τη φιλαδέλφεια, τα λιπαρά τυριά, το γάλα με τα πολλά λιπαρά, τους ψημένους και αλατισμένους ξηρούς καρπούς. Επίσης, είχα μπει στο τριπάκι να μετράω τις θερμίδες που καταναλώνω, ώστε να μην ξεφεύγω από τις 1.500. Αν  μάλιστα δεν είχα καθόλου καλή διάθεση, ο αριθμός αυτός μπορεί  και να έπεφτε στις 1000 θερμίδες το ανώτερο. Το 70% των τροφών, που έτρωγα, μπήκαν στην κατηγορία "ανθυγιεινά-παχυντικά". Για πρωινό έτρωγα λίγα δημητριακά. Αν είχα σχολή, έτρωγα μανταρίνι ή μπανάνα και λίγα αμύγδαλα. Το μεσημεριανό μου περιελάμβανε μετρημένα κομμάτια κοτόπουλο και μετρημένες κουταλιές ρύζι (γενικά ό,τι είχαμε, αλλά με αυστηρό έλεγχο ποσότητας). Για απογευματινό, έτρωγα άλλο ένα φρούτο και το βραδινό μου περιελάμβανε είτε γιαούρτι με λίγο μέλι και καρύδια είτε γάλα με φρυγανιές. Θεωρητικά έτρωγα και είχα θερμίδες  να καταναλώσω. Η τρίωρη γυμναστική όμως το απόγευμα μού έκαιγε ακόμα και την τελευταία θερμίδα. Δεν εξηγείται αλλιώς η ζαλάδα κατά την ώρα της γυμναστικής ούτε το ότι έχανα τις αισθήσεις μου ανά πάσα στιγμή.

Για μένα το φαγητό είχε μετατραπεί σε εφιάλτη. Κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ έφτιαχνα ένα πρόγραμμα με το τι θα φάω την επόμενη μέρα. Έτσι και ξέφευγα από αυτό, έκλαιγα και δεν έτρωγα το επόμενο γεύμα που είχα κανονίσει ή περιόριζα ακόμα περισσότερο το βραδινό μου με σκέτο φρούτο. Ζούσα συνέχεια με το δίλημμα "να το φάω ή να μη το φάω;", αλλά τελικά κατέληγα πάντα στο "δε θα το φάω". Μπορεί να ήμουν εξαντλημένη, αλλά έτσι ένιωθα πως έκανα ένα δώρο στο σώμα μου και ανυπομονούσα να το δω, έτσι ακριβώς όπως ήθελα.

Τον Απρίλιο του '14 επισκέφτηκα για πρώτη φορά το Αιγινίτειο, όπου και τελικά επιβεβαιώθηκε η ανορεξία μου. Εκείνη την περίοδο ήμουν πιο χάλια από ποτέ, τελείως απογοητευμένη με το σώμα μου, απομακρυσμένη από τους γονείς μου, ένας κινούμενος σκελετός που κρυβόταν πίσω από φαρδιά μπουφάν (βέβαια τότε με θεωρούσα χοντρή...). Είχα, ωστόσο, συνειδητοποιήσει πως κάτι δεν πήγαινε καλά με μένα και ήθελα να το διορθώσω άμεσα. Συμφώνησα με την ψυχολόγο μου πως πρέπει να κάνω το μεγάλο βήμα και να αρχίσω να τρώω...

Θα σταματήσω εδώ προς στιγμήν, στην περίοδο της ανορεξίας. Στην επόμενη ανάρτηση θα μιλήσω για την εξέλιξή μου σε αυτό το δύσκολο κομμάτι. Μια συμβουλή θέλω να δώσω. Βλέπω κάθε μέρα στο facebook ή ακούω στο δρόμο κοπέλες να μιλούν για δίαιτα και γυμναστήρια, ώστε να αδυνατίσουν κ.λπ. Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας! Φυσικά και πρέπει να προσέχουμε την υγεία μας, αλλά όλα να γίνονται με μέτρο. Ζηλεύω τον κόσμο που τρώει χωρίς τύψεις ό,τι θέλει, χωρίς να μετράει θερμίδες και λιπαρά. Απολαύστε αυτή τη δυνατότητα που έχετε, που σε εσάς φαίνεται αυτονόητη, αλλά για εμένα είναι ένας καθημερινός μόχθος!

 

 

 

Υ.Γ.: Παρακάτω τολμάω να σας δείξω μια φωτογραφία με την πλάτη μου. Τραβήχτηκε φέτος το καλοκαίρι. Ήθελα να τη διαγράψω στην αρχή, αλλά τώρα η ανάμνησή της και μόνο με βοηθάει να θέλω να ξεφύγω από το δρόμο της ανορεξίας. Και μόνο η αδυναμία μου να κρατήσω όρθιους τους ώμους μου μου δείχνει πόσο σημαντικό είναι το φαγητό για τη λειτουργικότητά μας.

 

 

 

Αγάπα εαυτόν...

Καλησπέρα σας! Ξέρω πως έχω καιρό να γράψω, αλλά οι υποχρεώσεις δε με άφηναν σε ησυχία. Σήμερα θέλω να μιλήσω για την ανάγκη και υποχρέωση (θα τολμούσα να πω...) καθενός από εμάς όχι  μόνο να αγαπάει το σώμα του, αλλά και να σέβεται τον ίδιο του τον εαυτό.

Ο συνειρμός μου με γυρνάει ακριβώς έναν χρόνο πίσω. Πέρυσι τέτοιο καιρό ξεκίνησα το γυμναστήριο. Ήμουν τρομερά ενθουσιασμένη, γιατί είχα πολύ καιρό να κάνω κάτι για μένα, κάτι που να με ευχαριστεί και να κερδίζω από αυτό. Στην αρχή το γυμναστήριο ήταν για μένα χώρος ηρεμίας, ξεκούρασης, απομάκρυνσης από τα προβλήματά μου και φυσικά κοινωνικοποίησης. Σιγά-σιγά έβλεπα το σώμα μου να διαμορφώνεται, να παύει να είναι κοκκαλιάρικο (γιατί είναι το σκαρί  μου να είμαι λεπτή), να αποκτά μυς και γράμμωση. Εκτός, όμως, του ότι ήμουν γοητευμένη από τα αποτελέσματα της εξάσκησής μου, ήμουν και ιδιαίτερα εντυπωσιασμένη από τις ικανότητες του σώματος και το οργανισμού μου. Δεν ήξερα ότι έχω αντοχή να τρέχω χιλιόμετρα χωρίς να κουράζομαι ούτε ότι μπορώ να σηκώνω πολλά βάρη. 

Όσο όμως περνούσε ο καιρός, ασυνείδητα γινόμουν τελειοθηρική και πολύ πιο απαιτητική με το σώμα μου. Το Δεκέμβριο έγιναν πιο διακριτά τα συμπτώματα της ανορεξίας, με τη διακοπή κατανάλωσης πολλών τροφίμων και την απότομη μείωση της ποσότητας φαγητού. Ήταν η περίοδος που έπαψα κυριολεκτικά να εκτιμώ αυτό που είμαι και να απεχθάνομαι κάθε μέρα όλο και περισσότερο το σώμα μου. Το γυμναστήριο είχε φτάσει να είναι πλέον χώρος ψυχαναγκασμού, κούρασης και χωρίς όρια απογοήτευσης.

Η ανορεξία μου έφτασε στο ζενίθ της το Φεβρουάριο, τότε που δεν είχα δύναμη να σηκώσω τα πόδια μου, που ξεραίνονταν και άσπριζαν τα χείλη μου, που έσπαγαν τα νύχια μου, που είχα τάσεις για λιποθυμία και εμετό. Είχα πάψει να πιστεύω σε εμένα, στις ικανότητές μου, είχα απομακρυνθεί από τις παρέες μου, ήμουν ανασφαλής με το αγόρι μου. Το σώμα μου το έβλεπα πολύ χοντρό, γεμάτο κυτταρίτιδα, χωρίς γράμμωση. Είχα την ικανότητα να "μαντέψω" σε ποιο σημείο του σώματός μου θα "κάτσει" κάθε θερμίδα, που κατανάλωνα. Ήμουν άρρωστη, έτσι ένιωθα.

Έχει περάσει ένας χρόνος από τότε που η ανορεξία μου χτύπησε δυνατά την πόρτα και σκέφτομαι πόσο λάθος ήμουν. Πάντα θα υπάρχουν μικρά πραγματάκια που θα μας ενοχλούν στην εμφάνισή μας. Δεν είναι όμως αυτά που αποτελούν την εξωτερική μας ομορφιά. Ο καθένας είναι διαφορετικός και όλοι μας έχουμε ένα εξωτερικό γνώρισμα που μας ξεχωρίζει θετικά από τους υπόλοιπους. Σίγουρα κάποια στιγμή στη ζωή μας θα θυμώσουμε με τον εαυτό μας, θα τον θεωρήσουμε ανίκανο, αλλά αυτές οι λίγες στιγμές δεν αντιπροσωπεύουν την προσωπικότητά μας, τις ικανότητές μας. 

Ποτέ δεν πρέπει να υποτιμάμε τον εαυτό μας και το σώμα μας. Απλώς οφείλουμε να τους δώσουμε μερικές ευκαιρίες. Μη διστάζετε να δοκιμάζετε τις ικανότητές σας. Ξεκινήστε κάποια δραστηριότητα (μουσική, χορό, αθλητισμό, ζωγραφική, σκάκι κ.ό.κ)! Δείτε τι μπορείτε να κάνετε! Κρατήστε αυτή που σας ταιριάζει και προσπαθήστε να τη βελτιώσετε. Όσο ανταπροκρίνεστε σε αυτό, τόσο μεγαλύτερη ικανοποίηση θα παίρνετε. Ένα τελείως απλοϊκό παράδειγμα από τη δική μου εμπειρία: κάποτε αμφισβητούσα την ικανότητα μου να εκφραστώ γραπτά. Τώρα είμαι εδώ και πιστεύω αυτό που κάνω εφκράζοντας τις σκέψεις και τους προβληματισμούς μου πάνω σε ένα θέμα που ειλικρινά μου χάραξε τη ζωή.

Η ζωή είναι πολύ μικρή τελικά... Και είναι κρίμα να τη σπαταλάμε με ανασφάλειες και αμφιβολίες. Αγαπήστε αυτό που είστε. Όσο το αγαπάτε εσείς, άλλο τόσο θα το αγαπούν και οι άλλοι!

Υ.Γ: Όποιος ενδιαφέρεται, θα ήθελα πολύ να μου στείλει θετικά μηνύματα ζωής ή απλές, μικρές λύσεις να ομορφαίνουμε καθημερινά τη μέρα μας. Θα τα προσθέσω στην επόμενη ανάρτησή μου :)

Αντιμετωπίζοντας το συναισθηματικό μου καθρέπτη...

Καλημέρα σας. Η αλήθεια είναι πως είχα σκεφτεί να γράψω κάτι διαφορετικό σήμερα, αλλά ένα απρόσμενο βίντεο στην αρχική μου σελίδα στο facebook με συγκίνησε πρωί πρωί και ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας. Το βίντεο το έχω προσθέσει στο τέλος της ανάρτησης, για όποιον ενδιαφέρεται :) Αφορά σε ένα project που έγινε σε 50 ανθρώπους (ενήλικες και παιδιά) για την εικόνα που έχουν για το σώμα τους και για το τι θα άλλαζαν από αυτό, αν είχαν τη δυνατότητα να το κάνουν. 

Με συγκίνησαν ιδιαίτερα οι απαντήσεις των παιδιών και με έκαναν να νιώσω πολύ χαζή που έχω αφήσει μια διαταραχή να με κάνει ό,τι θέλει και να μισώ το σώμα μου. Φυσικά κάθε άνθρωπος έχει τις ανασφάλειές του και, ακόμα και αν δεν πάσχει από διαταραχές διατροφής, μπορεί ένα πρωί να ξυπνήσει και να μην του αρέσει το πρόσωπο ή το σώμα του. Εκτός από τον πραγματικό, γυάλινο καθρέπτη που κυριαρχεί στα σπίτια μας, υπάρχει και ένας άλλος καθρέπτης πιο ισχυρός που κυριαρχεί μέσα μας, στο ασυνείδητό μας. Πρόκειται για τον υποκειμενικό-συναισθηματικό καθρέπτη που μας προσφέρει μια συγκεκριμένη εικόνα του εαυτού μας ανάλογα με την ψυχολογική μας κατάσταση. Εγώ έχω έναν πολύ "κακό" και επικριτικό συναισθηματικό καθρέπτη, που κάθε μέρα μου κοπανάει άπειρες ατέλειες στο σώμα μου, κυρίως στα πόδια μου. Μάλιστα, αυτός ο καθρέπτης μου έχει γίνει καθημερινή συνήθεια. Μου είναι δύσκολο να αποφύγω το κοίταγμά του. Είτε το πρωί που ετοιμάζομαι είτε το βράδυ που πάω για μπάνιο είναι εκεί και με περιμένει. Περιμένει να με κρίνει, να με ρίξει στο πάτωμα και να με εμποδίσει να φάω. 

Παλιότερα μου ήταν πολύ δύσκολο να τον αντιμετωπίσω, γιατί ήταν πιο πάνω από εμένα. Κάθε φορά που μου μιλούσε, τον άκουγα με φόβο και αγωνία να μάθω τις προσταγές του. Και η διαταγή του ήταν πάντα η ίδια: "Μη φας! Θα γίνεις χοντρή!". Και εγώ δεν μπορούσα να κάνω τίποτα άλλο. ακολουθούσα πιστά τις εντολές του. Τόσο πιστά που οι απαιτήσεις του αυξάνονταν με την πάροδο του χρόνου.

Σήμερα είμαστε ισότιμοι! Υπάρχουν φορές που κυριαρχεί εκείνος, υπάρχουν όμως και στιγμές που του επιβάλλομαι ΕΓΩ. Γι' αυτό αποφάσισα να κάνω και τατουάζ. Μερικοί γνωστοί μου ήταν αρκετά επικριτικοί σε αυτή μου την απόφαση αλλά το να γράψω "I am enough the way I am" στην κλείδα μου, σε ένα φανερό ουσιαστικά σημείο που σπάνια καλύπτεται από τα ρούχα μου, ήταν η πιο σίγουρη απόφαση που είχα πάρει τον τελευταίο καιρό. Τα πρωινά που έρχεται ο κακός καθρέπτης να με κρίνει, κοιτάζω δειλά το τατουάζ μου και παίρνω κουράγιο να μην υπακούσω! Κάθε φορά που μου λέει κοροϊδευτικά "Πώς έχεις γίνει έτσι; Καλά να πάθεις, αφού τρως!", κορδώνομαι και περηφανεύομαι για την καλή μου ψυχολογική κατάσταση, που έχω βρει τον εαυτό μου, που έχω ανακαλύψει τις καλές πλευρές του εαυτού μου και συνεχίζω να προσφέρω στον οργανισμό μου το βασικό συστατικό για την επιβίωσή του: ΦΑΓΗΤΟ.

Η ανορεξία είναι ένα πολύ ύπουλο παιχνίδι ζωής. Απλώς πρέπει να παίξεις με τα πιόνια που έχεις όσο το δυνατόν πιο έξυπνα. Αν εξακολουθείς να πιστεύεις ότι έχεις ατέλειες, τουλάχιστον δώσε περιθώριο στον εαυτό σου να ανακαλύψει την τέλεια πλευρά σου. Δεν έχουμε μόνο μειονεκτήματα (αν όντως υπάρχουν αυτά που ισχυριζόμαστε ότι έχουμε), αλλά και πλεονεκτήματα. Και αυτά είναι ο θησαυρός μας.

Λίγα λόγια για τη δικη μου διαταραχή :)

Καλησπέρα σε όλους. Σκεφτόμουν χθες, πως θα ήταν καλό να έγραφα μία ανάρτηση γύρω από τις διατροφικές διαταραχές. Όλη αυτή η σελίδα θα αναφέρεται σε τέτοια κρούσματα και, προκειμένου να καταλάβετε με τι κατάσταση είμαι αντιμέτωπη και γιατί γράφω ό,τι γράφω,  είναι απαραίτητο να σας ενημερώσω επί του θέματος. Ελπίζω να μη γίνω κουραστική...

Πρώτα απ' όλα οι διαταραχές πρόσληψης τροφής χωρίζονται σε τρεις μεγάλες κατηγορίες: 1) στην ψυχογενή ανορεξία, 2) στην ψυχογενή βουλιμία και 3) στην ψυχαναγκαστική υπερφαγία. Εγώ πολεμάω με τους δαίμονες της ανορεξίας, οπότε αδυνατώ να μιλήσω αναλυτικά για τις άλλες δύο κατηγορίες. (Όποιος/α αντιμετωπίζει κάποια απο τις άλλες δύο κατηγορίες, θα ήθελα πολύ να μου γράψει και να μου εξηγήσει την κατάσταση του). 

Ψυχογενής ανορεξία, λοιπόν...! Θα σας πω, πώς τη βίωσα εγώ ως Δέσποινα. Τον Απρίλιο επισκέφτηκα το Αιγινίτειο νοσοκομείο με παρότρυνση του αγοριού μου, γιατί εγώ δεν είχα καταλάβει τίποτα. Είχε τρομάξει πολύ με την απότομη μείωση της ποσότητας φαγητού και την απεριόριστη καταπόνηση του σώματός  μου στο γυμναστήριο (3 ασταμάτητες ώρες, 3 φορές την εβδομάδα). Η ψυχολόγος μου είπε πως είχα ήπια διαταραχή, μιας και το βάρος  μου δεν είχε πέσει πάρα πολύ (απο 56 πήγα 51 κιλά). Εκτός από τα οικογενειακά προβλήματα, το γυμναστήριο με επηρέασε πάρα πολύ στον τρόπο που έβλεπα το σώμα μου. Σταμάτησα να τρώω ζάχαρη, βούτυρο, ψωμί, τηγανιτά, fast food, γλυκά. Κάποια στιγμή έκοψα και τα δημητριακά, τους ξηρούς καρπούς κ.ά. Υπήρχαν φορές που έκανα μάθημα στη σχολή και έχανα τις αισθήσεις μου, ξεραινόντουσαν τα χείλη μου, έτρεμαν τα πόδια μου. Αναζητούσα απεγνωσμένα ένα τοστ, αλλά ποτέ δε μου το έδινα. Ο συναισθηματικός μου καθρέπτης με έδειχνε άσχημη και με πολύ χοντρά μπούτια. Το καλοκαίρι είχα μείνει "κόκκαλο". Ο Βασίλης έλεγε ότι μπορούσε να πιάσει κάθε κόκκαλο μου χωρίς δυσκολία. Εγώ όμως δεν ήθελα με τίποτα να δω αυτό που πραγματικά ήμουν. Πάντα ήμουν η Δέσποινα με την κυτταρίτιδα και τα χοντρά μπούτια. Γι' αυτό, κάθε μέρα ζούσα έναν εφιάλτη μετρώντας κάθε θερμίδα και εξετάζοντας τα συστατικά της τροφής μου, μήπως έχει κάτι "ανθυγιεινό", όπως το ονόμαζα. Κάθε πρωί, πριν σηκωθώ, σκεφτόμουν τι θα φάω όλη μέρα. Αν ξέφευγα και έτρωγα κάτι παραπάνω (ακόμα και το πιο απλό), τρελαινόμουν, έκλαιγα κοιτάζοντάς με στον καθρέπτη και το βράδυ έτρωγα λίγο γιαούρτι για να με "τιμωρήσω". Όλο μου το χρόνο τον περνούσα εξετάζοντας κάθε εκατοστό του κορμιού μου, για να βρίσκω τελικά άπειρες ατέλειες που ήθελα οπωσδήποτε να διορθώσω. Ακόμα και τα πρωινά που πήγαινα στη σχολή, έπρεπε να κάνω "γυμναστική" ανεβαίνοντας τα κανονικά σκαλοπάτια (όχι τις κυλιόμενες σκάλες) και στεκόμενη πάντα όρθια στα λεωφορεία, ακόμα κι αν είχε θέση. Η περίπτωση να βγω έξω για φαγητό ή καφέ είχε διαγραφεί τελείως από το μυαλό μου.

Λίγο πολύ, έτσι βίωσα την ανορεξία και νομίζω πως αυτά, που ανέφερα, είναι ήδη αρκετά. Ζούσα μία πολύ δύσκολη περίοδο της ζωής μου, χωρίς την υποστήριξη των γονιών μου, καθώς δεν είχα τολμήσει να τους το πω (αφού δεν είχαμε καλές σχέσεις και ήμουν το εύκολο θύμα για να ξεσπάσουν). Στην αρχή, μάλιστα, ντρεπόμουν πολύ να μιλήσω για αυτό το θέμα. Πίστευα ότι ήμουν άρρωστη και θα στοχοποιόμουν, αν έλεγα το πρόβλημά μου. Όταν όμως ξεκίνησα να μιλάω γι' αυτό, σιγά-σιγά συνειδητοποιούσα τι μου συμβαίνει και προσπαθούσα όλο και περισσότερο να γίνω ΚΑΛΑ!

Εδώ θα σταματήσω την αναφορά μου για τον μεγαλύτερό μου φόβο. Στόχος μου ήταν να σας ενημερώσω και να πάρετε μία γεύση για τη δύναμη που χρειάζεται ένας άνθρωπος να πολεμήσει τους δαίμονές του. Ελπίζω να μην έγινα φορτική. Από εδώ και πέρα οι αναρτήσεις μου θα είναι πιο ευχάριστες και αισιόδοξες για όλους. 

Καλό σας απόγευμα :)

Καλωσόρισμα :)

Καλησπέρα σε όλους σας! Θέλω να σας καλωσορίσω στον ιστότοπό μου. Για να μπορέσουμε να έχουμε μια οικειότητα, θα ήθελα πρώτα να σας συστηθώ. Ονομάζομαι Δέσποινα και είμαι 19 ετών. Είμαι φοιτήτρια Ψυχολογίας στο 2ο έτος. Η σχολή αυτή είναι ένα παιδικό, παντοτινό μου όνειρο που τελικά κατάφερα να κάνω πραγματικότητα. Είμαι συνεσταλμένο άτομο, αρκετά εξωστρεφές ωστόσο. Αγαπάω πολύ τη μουσική, καθώς εκφράζομαι μέσα από αυτήν. Το ενδιαφέρον μου επικεντρώνεται ιδιαίτερα στα ζώα! Όσοι  με ξέρουν, γνωρίζουν πολύ καλά τι τρέλα έχω με κάθε είδους ζώο και είμαι μέλος στο φιλοζωικό σωματείο της περιοχής μου και εθελόντρια σε μεγάλες, μη κυβερνητικού χαρακτήρα οργανώσεις. Αγαπάω χωρίς όρια τους ανθρώπους που έχω στη ζωή μου και είμαι πάντα εκεί για εκείνους.

Αυτό το blog δε δημιουργήθηκε τυχαία. Καταρχήν, η δημιουργία του είναι εξαιρετικά αφιερωμένη στο αγόρι μου ( Βασίλη), που βρίσκεται στο πλευρό μου 5 χρόνια τώρα. Εδώ και 10 μήνες πολεμάω με την ψυχογενή ανορεξία, αλλά οι αιτίες της ανάγονται στην Γ' Λυκείου (παραπάνω πληροφορίες θα σας δώσω σε επόμενη ανάρτηση). Επειδή αντιμετωπίζω πολλά προβλήματα με την οικογενειά μου, πέραν της ψυχοθεραπείας που κάνω και της στήριξης του Βασίλη, εκφράζομαι συχνά στη σελίδα της "LIFO". Εκεί μου γράφουν πολλές κοπέλες που αντιμετωπίζουν το ίδιο πρόβλημα ή το έχουν ξεπεράσει και θέλουν να με ενθαρρύνουν να συνεχίσω τις προσπαθειες. Σκέφτηκα, λοιπόν, γιατί να μη φτιάξω μια δική μου σελίδα για να δώσω και εγώ κουράγιο σε άλλες κοπέλες ( και σε αγόρια, αλλά εμφανίζεται πιο σπάνια); Γιατί να μη γίνουμε μια ομάδα και να εκράζουμε κάθε μας σκέψη και συναίσθημα; Η σκέψη μου όμως επεκτάθηκε και στην ενημέρωση των υπόλοιπων ανθρώπων, που ενδιαφέρονται να μάθουν και ίσως να βοηθήσουν κάποιον γνωστό τους. Αλλά και πάλι αυτός ο χώρος δεν περιορίζεται μόνο σε μια συγκεκριμένη ομάδα. Καθένας, που θέλει να μιλήσει μαζί μου, να με συμβουλέψει, να μου εκφράσει κάποια αντιπαράθεση και οτιδήποτε άλλο επιθυμεί, είναι ευπρόσδεκτος. Γι' αυτό έχω βάλει και τη φόρμα επικοινωνίας στα αριστερά της σελίδας μου και έχω επιτρέψει την ανάρτηση σχολίων κάτω απο τις δημοσιεύσεις μου.

Κάτι τελευταίο που θα ήθελα να αναφέρω είναι το όνομα αυτού του blog. Το "Breaking the habit" για όσους δε το γνωρίζουν είναι ένα τραγούδι των Linkin Park. Ο Chester, ο βασικός τραγουδιστής τους, είχε πρόβλημα παλιότερα με τα ναρκωτικά και ο στιχουργός και ράπερ του συγκροτήματος Mike έγραψε αυτό το τραγούδι για να τον κάνει να καταλάβει πως πρέπει να ζητήσει βοήθεια σε κάποιο κέντρο αποτοξίνωσης. Το τραγούδι μιλάει για μια κακή συνήθεια, για έναν φόβο που είναι πολύ δύσκολο να τον ξεπεράσουμε και μερικές φορές ίσως αδύνατο να το συνειδητοποιήσουμε. Είναι το τραγούδι που με εκφράζει αυτόν τον καιρό...

Καλώς ήρθατε, λοιπόν, στο blog μου. Ελπίζω να μην σας κούρασα πολύ. Εύχομαι να βοηθήσω μέσα από τις δικές μου σκέψεις και ανασφάλειες!