Στα χνάρια ενός τοξικού ανθρώπου...

Καλησπέρα σε όλους. Είχα καιρό να γράψω λόγω πολλών υποχρεώσεων. Ήρθαν και οι γιορτές και δεν είχα χρόνο να ασχοληθώ με το blog. Ωστόσο, θέλω να σας ευχηθώ χαρούμενες γιορτές, χρόνια πολλά με υγεία πάνω από όλα, ευτυχία και πολλή αγάπη!!! Ξέρω πως το σημερινό μου θέμα δεν αρμόζει ιδιαίτερα στο πνεύμα των Χριστουγέννων, αλλά είναι κάτι που με απασχόλησε και με βοήθησε πολύ να πιστέψω στον εαυτό μου. Θέλω πάρα πολύ να το μοιραστώ μαζί σας για έναν βασικό λόγο: βίωσα μία κατάσταση που πίστευα ότι θα επηρέαζε πολύ την ψυχολογία και άρα κατ’ επέκταση τη διατροφή μου, αλλά τελικά μου απέδειξα ότι είμαι πιο δυνατή από όσο νομίζω. Σήμερα, λοιπόν, θα σας μιλήσω για την τεράστια σημασία που έχει στη ζωή μας η αποφυγή των τοξικών ανθρώπων.

Ένα άτομο που αναλώνεται συνεχώς στον εαυτό του μπορεί πολύ εύκολα να σας θυμίσει ότι όλα δεν είναι ρόδινα στη ζωή και πως υπάρχει αρκετή κακία, ζηλοφθονία και ανταγωνιστικότητα. Συναναστράφηκα –εντελώς τυχαία- με το πιο κακεντρεχές άτομο που έχω γνωρίσει ποτέ μου, που νομίζει ότι όλα περιστρέφονται γύρω από εκείνο, πως μόνο εκείνο αντιμετωπίζει προβλήματα (τα οποία τα θεωρεί πολύ πιο σημαντικά από των άλλων), που διψάει για θαυμασμό από τους άλλους και ζει για  να παλεύει μόνο με το άγχος της τελειομανίας του – ένα άγχος τελείως καταστροφικό, αφού σπαταλάει όλο το χρόνο του στο ξεψείρισμα της πιο μικρής λεπτομέρειας. Πρόκειται για ένα άτομο ισχυρογνώμον, επιβλητικό, που θίγεται αν δε συμφωνείς μαζί του. Το μεγαλύτερο ελάττωμά του όμως είναι το ψέμα, που πηγάζει μέσα από την προσπάθειά του να κρύψει λόγια και πεποιθήσεις που έχει εκφράσει, το ψέμα σε συνδυασμό με την επιλεκτική λήθη (που λειτουργεί ως απώθηση). «Ξεχνάει» αρνητικούς σχολιασμούς που έχει πει για άλλους αφαιρώντας κάθε λεπτομέρεια που σχετίζονται με αυτούς προκειμένου, αν δεχτεί «απειλή», να μπορεί ελεύθερα να κατηγορήσει τον άλλον ως ψεύτη, ανήθικο, με κακή διαπαιδαγώγηση την ίδια ώρα που εκείνο ξεμπροστιάζει μπροστά σε φοιτητές και καθηγητές το συγκεκριμένο άτομο ( για δικές του ΚΑΤΙΝΙΕΣ).

Προχωρώντας πιο βαθιά στη δική μου εμπειρία με το συγκεκριμένο άτομο, ήθελε τόσο πολύ να προστατέψει τον εαυτό του, που με είχε προμελετήσει πολύ προσεκτικά και είχε μάθει τα κουμπιά μου, τα αδύνατα σημεία μου. Την ώρα που ήμουν ευάλωτη και η επιβλητικότητα και κυριαρχικότητά του με είχαν κολλήσει στον τοίχο, με συμβούλεψε «φιλικά» να συζητήσω με την ψυχολόγο μου «το πρόβλημά μου να κάνω σενάρια στο  μυαλό μου, για να προστατέψω τον εαυτό μου». Με απλά λόγια, με έβγαλε τρελή… Και αυτή η διαταραχή του, η ανύπαρκτη επαφή με την πραγματικότητα ενισχύθηκε και από συγκεκριμένο φίλο-φίλη (δε θέλω να θίξω το φύλο), που ουδέν συμφέρον έχει να του πάει κόντρα (δε θα θίξω ούτε το λόγο…).

Ακόμα και στην ανάρτηση δε θέλω για κανένα λόγο να αναφέρω ούτε το όνομά του ούτε το φύλο του ούτε την ηλικία του ούτε τίποτα. Δε θα καταφέρω τίποτα με αυτό. Το αστείο όμως στην όλη υπόθεση είναι ότι παρουσιάζει τον εαυτό του ως ώριμο, καλλιεργημένο, με πολλές γνώσεις (κυρίως στον τομέα φιλολογίας!), χωρίς στοιχεία κακολογίας-φημολογίας-«θαψίματος», που δεν ασχολείται με τους άλλους, την ίδια ώρα που πιάνει συμφοιτητές και φίλους μου και σχολιάζει πίσω από την πλάτη μου πόσο επιβλητικό άτομο είμαι, ότι προσπαθώ να δείξω ότι είμαι καλή φοιτήτρια και πως έχω έναν πληγωμένο εγωισμό. Δεν πρόκειται να κάνω ούτε μία προσπάθεια να του αλλάξω γνώμη, γιατί ούτως ή άλλως τα άτομα, για τα οποία νοιάζομαι, ξέρουν ότι η μεγαλύτερή μου αδυναμία είναι η έλλειψη επιβλητικότητας και διεκδικητικότητας (ένας σημαντικός μάλιστα παράγοντας της ανορεξίας  μου) και ότι ΕΙΜΑΙ καλή μαθήτρια και δεν έχω να αποδείξω τίποτα. Όσο για τον πληγωμένο εγωισμό, νομίζω πως το αιτιολογώ με την αναφορά μου στην επιβλητικότητα…

Αφού ήρθα σε σύγκρουση με αυτό το άτομο (βασικά θα το αποκαλούσα μονόλογο, γιατί ούτε με άκουγε ούτε καν με κοίταζε ούτε μου έδινε το λόγο), γύρισα σπίτι πολύ μπερδεμένη. Δεν ήξερα αν είχε δίκιο, αν είχα κάνει όντως λάθος, αν έκανα πράγματι σενάρια. Η επίκλησή του στο συναίσθημά μου, η προσβολή των γονιών μου για το πώς  με έχουν μεγαλώσει και κυρίως η υποστήριξη αυτού του άρρωστου ατόμου από κάποιον άλλον μου είχαν δημιουργήσει ένα μαύρο πεδίο, στο οποίο δεν ήξερα πώς έπρεπε να κινηθώ. Τρεις μέρες ήμουν αντιμέτωπη με πολλά διλήμματα, δισταγμούς, αδιεξόδους. Όταν συνήλθα και η λογική μου επέστρεψε, συνειδητοποίησα πως το μεγαλύτερό μου λάθος ήταν που κάθισα και πίστεψα έστω και λίγο τα λόγια αυτού του εγωκεντρικού ατόμου. Συζητώντας και με άλλα άτομα που έχουν συναναστραφεί μαζί του, κατάλαβα πως έπρεπε να απομακρυνθώ επειγόντως γιατί μόνο κακό θα μου έκανε.

Έχουν περάσει σχεδόν 2 μήνες από εκείνη τη μέρα και πλέον γελάω μόνο στη σκέψη. Το αξιοπερίεργο είναι πως  μέσα από μία ψυχαναγκαστική, τελειοθηρική, αγχωτική, ναρκισσιστική προσωπικότητα ανακάλυψα το δυναμισμό και την αυτοεκτίμησή μου.

Μην αφήνετε, λοιπόν, κανέναν αρνητικό άνθρωπο να σας αναστατώνει τη ζωή. Αυτός είναι ο σκοπός του και όσο του τον πραγματοποιείτε, τόσο τον ανατροφοδοτείτε. Πηγαίνετε κόντρα στην χαιρεκακία του και απολαύστε την καθημερινότητάς σας, που τόσο πολύ ζηλεύει. Ζήστε τα όνειρά σας, που αυτός προσπαθεί να σας καταστρέψει (επειδή εκείνος δεν ήταν άξιος να υλοποιήσει τα δικά του). Αυτή είναι η σημερινή μου συμβουλή… J

Καλή Πρωτοχρονιά να έχετε. Να περάσετε πολύ όμορφα με τους αγαπημένους σας ανθρώπους και να σας φέρει ο καινούριος χρόνος ό,τι αγαπάτε και επιθυμείτε! Χρόνια Πολλά!!!