Καλησπέρα σε όλους!!! Έχει περάσει αρκετός καιρός από την τελευταία φορά που δημοσίευσα ανάρτησή μου, αλλά επέστρεψα πολύ πιο δυνατή και αισιόδοξη από τότε. Με αφορμή κάποιες σκέψεις που "βασανίζουν" το μυαλό μου τις τελευταίες μέρες, θέλω ν' αναφερθώ σε δύο πολύ σημαντικά -κατά τη γνώμη μου- θέματα...
Καταρχήν, μου είναι πολύ δύσκολο να κρύψω τη χαρά μου για την πρόοδο που έχω σημειώσει τους τελευταίους 3 μήνες. Είναι πολύ σημαντικό να το αναφέρω, γιατί θέλω να δώσω δύναμη και κίνητρο σε όσους/-ες αντιμετωπίζετε το ίδιο "πρόβλημα". Οι διατροφικές μου συνήθειες θυμίζουν πλέον την παλιά "Δέσποινα"... το βούτυρο δεν αποτελεί πια "απειλή", η ζάχαρη έχει γίνει αναγκαία φίλη (με όρια πάντα), το στομάχι μου δε φωνάζει πια ότι είναι νηστικό και το φαγητό απ' έξω είναι μια ακόμη εναλλακτική για μένα. Υπάρχουν, βέβαια, φορές που το παρακάνω τρώγοντας πολλά και διαφορετικά πράγματα μαζί, σε μια ασυνείδητη προσπάθειά μου να καλύψω τα κενά με τα οποία "τιμωρούσα" κάποτε τον εαυτό μου. Αυτές οι περιπτώσεις είναι μετρημένες στα δάχτυλα και είναι απόλυτα δικαιολογημένες, σύμφωνα με την ψυχολόγο μου. Το βάρος μου παραμένει σταθερό στα 53 κιλά, έχοντας πλέον συνειδητοποίησει πως έχω πολύ καλό μεταβολισμό και δεν υπάρχει λόγος άγχους και φόβου ότι "θα παχύνω και θα είμαι άσχημη". Επίσης, η γυμναστική έχει συνδεθεί με τη σωματική και ψυχική μου υγεία και σπάνια την αντιμετωπίζω ως τρόπο καύσης θερμίδων (και γράφω σπάνια, γιατί πρέπει να συμβιβαστούμε με την ιδέα ότι υπάρχουν ελάχιστες εξαιρέσεις, κάποιες στιγμές αδυναμίας, που πιστεύω πως με τον καιρό θα εξαφανιστούν κι αυτές).
Σε αυτό το σημείο θέλω να σας τονίσω το εξής, κάτι που έχω ξανακάνει στο παρελθόν. Συναντώ καθημερινά πολλά άτομα που ασχολούνται υπερβολικά με το σώμα τους, τη διατροφή τους, την ΕΙΚΟΝΑ τους. Άτομα που ισχυρίζονται ότι κάνουν μια πολύ καλή δίαιτα που ανακάλυψαν στο διαδίκτυο (να μην τρώνε τίποτα παρά μόνο σαλάτες και φρούτα, γιατί όλα τ' άλλα παχαίνουν), άτομα που χάνουν όλη τους την ώρα στο γυμναστήριο, άτομα που κοροϊδεύουν εκείνον που έχει παραπάνω κιλά αλλά κι εκείνον που έχει πολύ λιγότερα, άτομα που μόνη σημασία για εκείνα έχει η εικόνα τους. Φυσικά, το να τρώμε υγιεινά και ισορροπημένα και να εξασκούμαστε κάποιες μέρες την εβδομάδα είναι το καλύτερο που μπορούμε να προσφέρουμε στον εαυτό μας. Αλλά "μέτρον άριστον" έλεγαν οι αρχαίοι και είχαν απόλυτο δίκιο. Θα φας και το γλυκό σου και το λίπος σου και το σουβλάκι σου... γιατί όλα αυτά τα χρειάζεται ο οργανισμός (αλλιώς δε θα τα ζητούσε). Οφείλουμε να προσφέρουμε στον οργανισμό μας αυτό που μας ζητάει, γιατί του λείπουν!!! Ο ψυχαναγκασμός με το φαγητό είναι η πιο βασανιστική και καταπιεστική εμπειρία που είχα ποτέ μου, μιας και το φαγητό είναι η βάση της κινητοποίησης του οργανισμού. Γι' αυτό μην εξαντλείτε το σώμα σας με ανώνυμες δίαιτες, φάρμακα και δεν ξέρω και γω τι άλλο έχει σκεφτεί ο ανθρώπινος νους. Είναι τρομακτικό να σκέφτομαι (κυνικά) "Πέρασα μια φάση ανορεξίας" την ίδια ώρα που "φυσιολογικά" άτομα εκφράζουν την καταπίεσή τους με το φαγητό!!!
Ένας άλλος προβληματισμός μου και το δεύτερο θέμα της ανάρτησής μου είναι το γεγονός ότι στο μυαλό αρκετών (όχι πολλών) ανθρώπων η ανορεξία αποτελεί ένα "κόλλημα" με το σώμα, γιατί μας νοιάζει η άποψη των άλλων. Είναι μια σκέψη που θέλω να καταρρίψω εδώ και καιρό και θα προσπαθήσω να το κάνω μέσα από τη δική μου εμπειρία και τις γνώσεις μου για τις διατροφικές διαταραχές.
Η ανορεξία φαίνεται σαν μια εμμονή με το σώμα, σαν μια επιτακτική ανάγκη για το άτομο να έχει το ιδανικό, το τέλειο σώμα (το ιδανικό μέσα στο υποκειμενικό πλαίσιο, γιατί εγώ π.χ θεωρούσα τέλειο το σώμα μου, εφόσον ήταν λεπτό και πολύ γυμνασμένο). Βέβαια, ως "ανορεξική" (αν και δε μου αρέσει να βάζω ταμπέλες) ποτέ δεν έβλεπα λεπτό το σώμα μου. Ο καθρέπτης έδειχνε μία κανονικού βάρους κοπέλα, αλλά με πολύ χοντρά πόδια (ενώ στην πραγματικότητα δε μου έκανε το μικρότερο νούμερο στο παντελόνι). Άρα, φαινομενικά η ανορεξία είναι μια διαστρεβλωμένη αντίληψη για την εικόνα του σώματος, ένα ανούσιο κόμπλεξ.
Πίσω όμως από αυτή την "τύφλωση", κρύβονται διαφορετικής φύσης για το κάθε άτομο συναισθηματικοί λόγοι. Περιβαλλοντικά ερεθίσματα ,που προκαλούν άγχος, θυμό, θλίψη, ταπείνωση, αίσθηση αδυναμίας και το άτομο δε διαθέτει τις απαραίτητες δεξιότητες για το χειρισμό τους, απωθούνται από τη συνείδησή του και εκφράζονται μέσω του συμπτώματος της ανορεξίας (για να μιλήσουμε και με ψυχαναλυτικούς-ψυχολογικούς όρους). Οτιδήποτε πνίγει μέσα του, ξεσπάει στο φαγητό.
Στο Δημοτικό δεχόμουν αρνητικά σχόλια για το πρόσωπό μου, καθώς είχα κενό ανάμεσα στα δόντια, μεγάλα φρύδια, έντονο μουστάκι και φουντωτά μαλλιά. Όταν αποφάσισα να βάλω σιδεράκια, τα παιδιά με κορόιδευαν για τα σιδεράκια (τελικά με προτιμούσαν με κενό στα δόντια ή με σιδεράκια;). Όταν αναγκάστηκα να βάλω και γυαλιά μυωπίας, μετονομάστηκα σε "Μαρία η άσχημη". Στο Γυμνάσιο μια κοπέλα μαζί με την παρέα της θέλησαν να σχολίασουν αρνητικά το λαιμό μου, επειδή είναι πολύ μακρύς και "μοιάζω με καμηλοπάρδαλη" και τον τρόπο ντυσίματός μου. Το τελικό "χτύπημα" ήταν στο Λύκειο, όταν πολλά αγόρια διέδιδαν "πόσο χάλια και αγύμναστο κ*λο έχω!!!" (συγνώμη για την απρέπεια). Τα συγκεκριμένα παραδείγματα σε συνδυασμό με την ελλιπή αυτοπεποίθησή μου με οδήγησαν στο να τα πιστέψω και να τα εσωτερικεύσω ως βασικά σχήματα για το σώμα μου. Έχοντας διαμορφώσει μια συγκεκριμένη εικόνα για το δικό μου φαίνεσθαι, έπρεπε ταυτόχρονα να βρω δικούς μου τρόπους να αντιμετωπίσω μερικά οικογενειακά προβλήματα, που χτυπούσαν την ευαισθησία μου, τη χαμηλή ανοχή μου στη ματαίωση, την καταστροφική μετριοφροσύνη μου και την τελειοθηρία μου.
Δε θέλω να προχωρήσω σε συγκεκριμένα παραδείγματα, αλλά προσπαθώ να εξηγήσω πως η ανορεξία είναι ο τρόπος επίλυσης μια δυσκολίας. Αν είχα τη δύναμη και το θάρρος να εκφράσω τα συναισθήματά μου και να αντιμετωπίσω αυτό που με ενοχλούσε, αν είχα αυτοπεποίθηση και πίστευα στον εαυτό μου, ίσως να μην είχα έρθει αντιμέτωπη με αυτό το σύμπτωμα. Παρόλ' αυτά, μέσα από αυτήν την περιπέτεια απέκτησα πολύ σημαντικές δεξιότητες και στρατηγικές επίλυσης των δύσκολων καταστάσεων και συνειδητοποίησα ότι έχω και εγώ κάποια προτερήματα, όπως όλοι μας, και πως ο εαυτός μου είναι φίλος μου και όχι εχθρός μου. Γι' αυτό δεν πρέπει να τον πολεμάω, αλλά να πιστεύω σε αυτόν και να του δίνω ευκαιρίες να εξελίσσεται αλλά και να ικανοποιείται με αυτό που είναι.
Θα κλείσω με μία φράση που έχει χαραχτεί στην καρδιά μου και ειπώθηκε από μια καθηγήτριά μου την ώρα της διάλεξης: "Στον καθρέπτη δε βλέπουμε τον πραγματικό εαυτό μας, παρά μόνο το ίνδαλμά μας. Μόνο οι άλλοι μπορούν να δουν αυτό που είμαστε πραγματικά και εμείς να δούμε αυτό που είναι οι άλλοι. Γι' αυτό μην κάθεστε να λέτε πόσο άσχημες είστε." Νομίζω πως είναι μια φράση που όλοι πρέπει να έχουμε στο μυαλό μας και κυρίως άτομα που αδυνατούν να αγαπήσουν το σώμα και τον εαυτό τους.
Καλό σας βράδυ! :)
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου