Καλησπέρα σε όλους!!! Σήμερα θέλω να σας προτρέψω να δείτε μια ταινία, η οποία -σύμφωνα με το δικό μου γούστο και τα δικά μου κριτήρια- είναι καταπληκτική. Εν όψει εξεταστικής και απεριόριστης βαρεμάρας, αποφάσισα να δω την ταινία "The Giver", καθώς η πλοκή της μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Όχι, δεν πρόκειται να σας αναλύσω το περιεχόμενο!!! Το μόνο που θέλω να μοιραστώ μαζί σας είναι το πόσο μου "μίλησε" αυτή η ταινία.
Ξεκινώντας, θα ήθελα να σας εκμυστηρευτώ πως εγώ και η ανορεξία αρχίζουμε σταδιακά να χωριζόμαστε. Βέβαια, υπάρχουν ακόμα στιγμές έντονης ανασφάλειας, στιγμές που τρέμω στη σκέψη κατανάλωσης συγκεκριμένων τροφίμων. Τρεις μέρες τώρα τρώω παραπάνω από όσο αντέχω (όταν διαβάζω ΠΡΕΠΕΙ να τρώω, αλλιώς δεν μπορώ να λειτουργήσω!), με αποτέλεσμα να πονάει το στομάχι μου τόσο πολύ, που μετανιώνω για όσα έχω φάει προηγουμένως. Εμένα αυτός ο έντονος κορεσμός και η δυσφορία κατοικούν στο μυαλό μου ως "απειλή πάχους". Δεν έχω καταφέρει ακόμα να αντιμετωπίσω πιο λογικά αυτό το -γνωστό σε όλους μας- "φούσκωμα". Παρόλ' αυτά, τρώω όσο θέλω, ακόμα και "ανθυγιεινές" τροφές, εφόσον το ζητάει ο οργανισμός μου. Κάτι επίσης πολύ σημαντικό για την πρόοδό μου είναι ότι η γυμναστική έχει γίνει πάλι πηγή ευχαρίστησης και ανακούφισης. Δεν τη σκέφτομαι σαν μια υποχρέωση, σαν έναν "νόμο" για να σωθώ από τα περιττά κιλά!
Και σε αυτό το σημείο έρχεται η σημασία, που απέκτησε για εμένα αυτή η ταινία. Η ανορεξία με έκανε να ξεχάσω το νόημα της ζωής. Με έκλεισε μέσα σε τέσσερις τοίχους, με απομόνωσε από τα αγαπημένα μου πρόσωπα, μου πήρε κάθε ενδιαφέρον, με γέμισε ανασφάλειες και παραλογισμούς, με υποσίτισε, δε με άφηνε να βγω έξω, να διασκεδάσω. Ήμουν εξαρτημένη από μια αρρώστια...από μία τρέλα που με γέμιζε αρνητικά συναισθήματα, αλλά δενόμουν όλο και περισσότερο μαζί της. Είχα ξεχάσει πώς είναι να γελάς από την καρδιά σου, να δίνεσαι σε αυτόν που αγαπάς, να μοιράζεσαι στιγμές με άλλους, να απολαμβάνεις το ίδιο σου το φαγητό... Όλα αυτά ήταν αναμνήσεις που ήθελα να ξαναζήσω, αλλά παρόλ' αυτά δεν το επέτρεπα στον εαυτό μου.
Η ταινία ήρθε να με επιβεβαιώσει. Η ζωή είναι πολύ μικρή, για να την περιορίζουμε... Μικρά, απλά, καθημερινά πράγματα μπορούν να ομορφύνουν την ψυχή μας. Πράγματα που θεωρούμε δεδομένα, αν τα στερηθούμε, θα αλλάξουν τον κόσμο μας. Ένα έντονο και όμορφο συναίσθημα, ένα χαμόγελο, μία συναναστροφή αρκούν για να φτιάξουν τη μέρα μας. Από την άλλη, υπάρχουν και τα αρνητικά συναισθήματα, οι άσχημες ροπές στη ζωή. Εκεί οφείλουμε να είμαστε ανοιχτόμυαλοι, αισιόδοξοι και πολύ δυνατοί, για να πείσουμε τον εαυτό μας πως "θα έρθουν καλύτερα" και να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες σαν ένα απλό εμπόδιο, σαν ένα μικρό μάθημα ζωής, που θα ενισχύσει το είναι μας.
Η άρνηση των πραγμάτων δε μας ωφελεί... εκεί εστιάζει κυρίως η ταινία. Η ζωή έχει τα καλά της, έχει όμως και τα κακά της. Όταν βιώνουμε κάτι οδυνηρό, ευχόμαστε να μην είχε συμβεί σε εμάς, θα θέλαμε να ήταν όλα "τέλεια", "όπως πριν". Ωστόσο, αν δεν υπήρχαν και αυτές οι αρνητικές εμπειρίες, δε θα ήμουν η Δέσποινα που είμαι τώρα. Θα ήμουν μια άλλη, ίσως λιγότερο ευσυνείδητη και πιο αδύναμη...
Η ταινία έχει και άλλα μηνύματα να δώσει, αλλά εγώ επικεντρώθηκα σε αυτό γιατί αυτό είναι που μου ταιριάζει. Ο καθένας μπορεί να προσεγγίσει διαφορετικά το περιεχόμενό της. Εγώ πάντως ταυτίστηκα αρκετά και η αλήθεια είναι πως πήρα λίγο κουράγιο ακόμα να συνεχίσω την προσπάθειά μου. Όπως ανέφερα και πριν και όπως λέω πάντα, η ζωή είναι πράγματι πολύ μικρή. Η κάθε στιγμή έχει κάτι σημαντικό να σου προσφέρει. Ακόμα και οι άσχημες και ανεπιθύμητες σου φυλάνε κάτι καλό για το μέλλον. Και το πιο σημαντικό είναι να μη φοβόμαστε να παραδεχόμαστε τα συναισθήματά μας!!! Αυτά είναι που καθορίζουν κυρίως τη δράση μας. Εξάλλου χωρίς συναισθήματα, τι νόημα θα είχε η ζωή;
Περιμένω τη δική σας άποψη για την ταινία :) Καλό σας απόγευμα!!!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου