Καλημέρα σας. Η αλήθεια είναι πως είχα σκεφτεί να γράψω κάτι διαφορετικό σήμερα, αλλά ένα απρόσμενο βίντεο στην αρχική μου σελίδα στο facebook με συγκίνησε πρωί πρωί και ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας. Το βίντεο το έχω προσθέσει στο τέλος της ανάρτησης, για όποιον ενδιαφέρεται :) Αφορά σε ένα project που έγινε σε 50 ανθρώπους (ενήλικες και παιδιά) για την εικόνα που έχουν για το σώμα τους και για το τι θα άλλαζαν από αυτό, αν είχαν τη δυνατότητα να το κάνουν.
Με συγκίνησαν ιδιαίτερα οι απαντήσεις των παιδιών και με έκαναν να νιώσω πολύ χαζή που έχω αφήσει μια διαταραχή να με κάνει ό,τι θέλει και να μισώ το σώμα μου. Φυσικά κάθε άνθρωπος έχει τις ανασφάλειές του και, ακόμα και αν δεν πάσχει από διαταραχές διατροφής, μπορεί ένα πρωί να ξυπνήσει και να μην του αρέσει το πρόσωπο ή το σώμα του. Εκτός από τον πραγματικό, γυάλινο καθρέπτη που κυριαρχεί στα σπίτια μας, υπάρχει και ένας άλλος καθρέπτης πιο ισχυρός που κυριαρχεί μέσα μας, στο ασυνείδητό μας. Πρόκειται για τον υποκειμενικό-συναισθηματικό καθρέπτη που μας προσφέρει μια συγκεκριμένη εικόνα του εαυτού μας ανάλογα με την ψυχολογική μας κατάσταση. Εγώ έχω έναν πολύ "κακό" και επικριτικό συναισθηματικό καθρέπτη, που κάθε μέρα μου κοπανάει άπειρες ατέλειες στο σώμα μου, κυρίως στα πόδια μου. Μάλιστα, αυτός ο καθρέπτης μου έχει γίνει καθημερινή συνήθεια. Μου είναι δύσκολο να αποφύγω το κοίταγμά του. Είτε το πρωί που ετοιμάζομαι είτε το βράδυ που πάω για μπάνιο είναι εκεί και με περιμένει. Περιμένει να με κρίνει, να με ρίξει στο πάτωμα και να με εμποδίσει να φάω.
Παλιότερα μου ήταν πολύ δύσκολο να τον αντιμετωπίσω, γιατί ήταν πιο πάνω από εμένα. Κάθε φορά που μου μιλούσε, τον άκουγα με φόβο και αγωνία να μάθω τις προσταγές του. Και η διαταγή του ήταν πάντα η ίδια: "Μη φας! Θα γίνεις χοντρή!". Και εγώ δεν μπορούσα να κάνω τίποτα άλλο. ακολουθούσα πιστά τις εντολές του. Τόσο πιστά που οι απαιτήσεις του αυξάνονταν με την πάροδο του χρόνου.
Σήμερα είμαστε ισότιμοι! Υπάρχουν φορές που κυριαρχεί εκείνος, υπάρχουν όμως και στιγμές που του επιβάλλομαι ΕΓΩ. Γι' αυτό αποφάσισα να κάνω και τατουάζ. Μερικοί γνωστοί μου ήταν αρκετά επικριτικοί σε αυτή μου την απόφαση αλλά το να γράψω "I am enough the way I am" στην κλείδα μου, σε ένα φανερό ουσιαστικά σημείο που σπάνια καλύπτεται από τα ρούχα μου, ήταν η πιο σίγουρη απόφαση που είχα πάρει τον τελευταίο καιρό. Τα πρωινά που έρχεται ο κακός καθρέπτης να με κρίνει, κοιτάζω δειλά το τατουάζ μου και παίρνω κουράγιο να μην υπακούσω! Κάθε φορά που μου λέει κοροϊδευτικά "Πώς έχεις γίνει έτσι; Καλά να πάθεις, αφού τρως!", κορδώνομαι και περηφανεύομαι για την καλή μου ψυχολογική κατάσταση, που έχω βρει τον εαυτό μου, που έχω ανακαλύψει τις καλές πλευρές του εαυτού μου και συνεχίζω να προσφέρω στον οργανισμό μου το βασικό συστατικό για την επιβίωσή του: ΦΑΓΗΤΟ.
Η ανορεξία είναι ένα πολύ ύπουλο παιχνίδι ζωής. Απλώς πρέπει να παίξεις με τα πιόνια που έχεις όσο το δυνατόν πιο έξυπνα. Αν εξακολουθείς να πιστεύεις ότι έχεις ατέλειες, τουλάχιστον δώσε περιθώριο στον εαυτό σου να ανακαλύψει την τέλεια πλευρά σου. Δεν έχουμε μόνο μειονεκτήματα (αν όντως υπάρχουν αυτά που ισχυριζόμαστε ότι έχουμε), αλλά και πλεονεκτήματα. Και αυτά είναι ο θησαυρός μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου