Μία στιγμή χαράς...

Καλησπέρα σε όλους σας! Το δεντράκι που βλέπετε στη φωτογραφία ονομάζεται "προύνος" και πρόκειται για μια καλλωπιστική δαμασκηνιά. Ο προύνος σε συσχέτιση με το γυμναστήριο αποτελεί το θέμα της σημερινής μου ανάρτησης για έναν πολύ σημαντικό, προσωπικό λόγο.

 

Όπως έχω αναφέρει σε προηγούμενες δημοσιεύσεις μου, το Νοέμβριο '13 ξεκίνησα γυμναστήριο. Πήγαινα πάντα με τα πόδια για να εξασφαλίσω "έξτρα" γυμναστική. Μία κατηφόρα που οδηγεί στον κεντρικό δρόμο, όπου βίσκεται το γυμναστήριο, είναι γεμάτη από τέτοια δέντρα. Το ύψος μου ίσα που μου επιτρέπει να σταθώ από κάτω τους. Πριν βρεθώ αντιμέτωπη με την ανορεξία, δεν τα είχα παρατηρήσει ΠΟΤΕ μου.

 

Το γυμναστήριο άρχισε πολύ γρήγορα να γίνεται ανυπόφορο για μένα, ένα είδος ψυχαναγκασμού. Μόλις έμπαινα μέσα και ανέβαινα στο διάδρομο ένιωθα αυτή την ασφάλεια, την ανακούφιση ότι θα κάψω κάθε θερμίδα που κατανάλωσα εκείνη τη μέρα, παρόλο που δεν ξεπερνούσαν σε αριθμό τις 500. Στην πραγματικότητα όμως καιγόμουν μέσα μου. Το κεφάλι  μου με πονούσε, πολλές φορές μαύριζε ο κόσμος γύρω μου, μου κοβόταν η ανάσα και έτρεμαν τα πόδια μου, καθώς δεν άντεχα άλλο να σηκώνω 8 κιλά με τα κοκκαλιάρικα χέρια μου ούτε 50 κιλά με τα ταλαιπωρημένα πόδια μου. Όσο περνούσε ο καιρός, αδυνατούσα να κάνω 40 επαναλήψεις με 20 κιλά για τους κοιλιακούς μου και πάλευα  να κάνω 20 επαναλήψεις με 20 κιλά για τους ραχιαίους μου. Δεν ξέρω αν μπορείτε να το καταλάβετε από μόνοι σας, αλλά πρόκειται για μία υπερβολή, για μία καταπίεση του οργανισμού μου  να ανεβάζει τον αριθμό των κιλών και των επαναλήψεων για να φτάσει τους μαντράχαλους του γυμναστηρίου, που κοπανιούνται στα όργανα για να πιάσουν τόπο τα αναβολικά! Όχι! Δεν ήθελα να είμαι απλώς σε φόρμα... ήθελα να κάψω κάθε θερμίδα και ταυτόχρονα να γίνω τόσο μυώδης όσο οι  κοπέλες που ασχολούνταν επαγγελματικά με το bodybuilding.

 

Όλα αυτά ήταν για μένα ένα δυσβάσταχτο φορτίο στην πλάτη, ένας βασικός λόγος που ΔΕΝ ήθελα να συνεχίσω το γυμναστήριο, μία νίξη ότι δε συμπεριφερόμουν φυσιολογικά και μόνο κακό έκανα στον οργανισμό μου. Αλλά δε σταματούσα, το πείσμα μου δε με άφηνε (δυστυχώς!, στην προκειμένη περίπτωση).

 

Με αυτές τις αρνητικές και ανυπόφορες σκέψεις στο μυαλό πήγαινα κάθε φορά στο γυμναστήριο. Μία μέρα πάνω στην ταλαιπωρία μου αποφάσισα να περπατήσω με το κεφάλι ψηλά, χωρίς  να κοιτάζω το πεζοδρόμιο και να σκέφτομαι τη "μίζερη" ζωή μου. Τότε αντιλήφθηκα πως σε εκείνο το δρόμο υπήρχε μία σειρά από προύνους. Μόλις είχαν αρχίσει να ανθίζουν. Τα φύλλα τους ήταν κατακόκκινα και οι ακτίνες του ηλίου έδιναν ένα χρυσαφί τόνο στις άκρες τους. Ήταν ό,τι πιο όμορφο είχα δει τον τελευταίο καιρό. Τόλμησα να περάσω από κάτω από το πρώτο δέντρο. Η κάτοψη των φύλλων ήταν πιο σκούρη και όσο συνέχιζα το περπάτημα, έπαιζα με αυτή τη διπλή απόχρωση του κόκκινου. Πήρα μια βαθιά ανάσα και  κράτησα τα δάκρυα, πριν προλάβουν να κυλήσουν στο μάγουλό μου.

 

Αυτό το υπέροχο συναίσθημα κράτησε για ελάχιστα δευτερόλεπτα, μέχρι να φτάσω στο τέλος το δρόμου. Είχα μείνει όμως με μια πολύ γλυκιά ανάμνηση, με μία προσφορά δύναμης από την ίδια τη φύση. Από εκείνη τη μέρα και έπειτα πηγαίνοντας στο γυμναστήριο δεν παρέλειπα να περάσω κάτω από τους προύνους για να αποδράσω για αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα από την αποπνικτική ρουτίνα μου.

 

Πλέον δεν πηγαίνω γυμναστήριο και σπάνια συναντάω τέτοια δέντρα στο δρόμο. Όταν τυχαίνει να περνάω από τη συγκεκριμένη κατηφόρα, κάθομαι και απολαμβάνω αυτήν την ομορφιά ξέροντας πως δε χρειάζεται πια να ανησυχώ για μένα... Χαίρομαι που πλησιάζει η άνοιξη, γιατί θα αρχίσουν πάλι να ανθίζουν! Στενοχωριέμαι, που το χειμώνα μένουν άδεια τα κλαδιά, αλλά πάντα προσμένω να ντυθούν ξανά  με εκείνο το χρυσοκόκκινο πέπλο, που με γεμίζει δύναμη και αποφασιστικότητα για το καλό  μου.

 

Τα απλά πράγματα είναι και τα πιο όμορφα... Τα απλά πράγματα είναι αυτά που έχουν και τη μεγαλύτερη αξία! Κάτι που για μένα ήταν αδιάφορο πριν 2 χρόνια, σήμερα αποτελεί πηγή έμπνευσης και αιτία ανακούφισης από μία δυσκολία, με την οποία παλεύω 1 χρόνο τώρα.

 

Να περνάτε πάντα καλά και βρείτε το δικό σας τρόπο να ξεπερνάτε τα εμπόδια της ζωής! Όλα για κάποιο λόγο γίνονται...απλώς προσπαθείστε να βρείτε αυτόν το λόγο!

 

Καλό σας απόγευμα :)

 

 

Υ.Γ: Αυτή την ανάρτηση θέλω να την αφιερώσω στο αγόρι μου, που τόσο καιρό στέκεται δίπλα μου και με στηρίζει με τον καλύτερο τρόπο. Τον ευχαριστώ μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου για όλα όσα κάνει για μένα και κυρίως που παίζει άψογα το ρόλο του προύνου στη ζωή μου :')