Αγάπα εαυτόν...

Καλησπέρα σας! Ξέρω πως έχω καιρό να γράψω, αλλά οι υποχρεώσεις δε με άφηναν σε ησυχία. Σήμερα θέλω να μιλήσω για την ανάγκη και υποχρέωση (θα τολμούσα να πω...) καθενός από εμάς όχι  μόνο να αγαπάει το σώμα του, αλλά και να σέβεται τον ίδιο του τον εαυτό.

Ο συνειρμός μου με γυρνάει ακριβώς έναν χρόνο πίσω. Πέρυσι τέτοιο καιρό ξεκίνησα το γυμναστήριο. Ήμουν τρομερά ενθουσιασμένη, γιατί είχα πολύ καιρό να κάνω κάτι για μένα, κάτι που να με ευχαριστεί και να κερδίζω από αυτό. Στην αρχή το γυμναστήριο ήταν για μένα χώρος ηρεμίας, ξεκούρασης, απομάκρυνσης από τα προβλήματά μου και φυσικά κοινωνικοποίησης. Σιγά-σιγά έβλεπα το σώμα μου να διαμορφώνεται, να παύει να είναι κοκκαλιάρικο (γιατί είναι το σκαρί  μου να είμαι λεπτή), να αποκτά μυς και γράμμωση. Εκτός, όμως, του ότι ήμουν γοητευμένη από τα αποτελέσματα της εξάσκησής μου, ήμουν και ιδιαίτερα εντυπωσιασμένη από τις ικανότητες του σώματος και το οργανισμού μου. Δεν ήξερα ότι έχω αντοχή να τρέχω χιλιόμετρα χωρίς να κουράζομαι ούτε ότι μπορώ να σηκώνω πολλά βάρη. 

Όσο όμως περνούσε ο καιρός, ασυνείδητα γινόμουν τελειοθηρική και πολύ πιο απαιτητική με το σώμα μου. Το Δεκέμβριο έγιναν πιο διακριτά τα συμπτώματα της ανορεξίας, με τη διακοπή κατανάλωσης πολλών τροφίμων και την απότομη μείωση της ποσότητας φαγητού. Ήταν η περίοδος που έπαψα κυριολεκτικά να εκτιμώ αυτό που είμαι και να απεχθάνομαι κάθε μέρα όλο και περισσότερο το σώμα μου. Το γυμναστήριο είχε φτάσει να είναι πλέον χώρος ψυχαναγκασμού, κούρασης και χωρίς όρια απογοήτευσης.

Η ανορεξία μου έφτασε στο ζενίθ της το Φεβρουάριο, τότε που δεν είχα δύναμη να σηκώσω τα πόδια μου, που ξεραίνονταν και άσπριζαν τα χείλη μου, που έσπαγαν τα νύχια μου, που είχα τάσεις για λιποθυμία και εμετό. Είχα πάψει να πιστεύω σε εμένα, στις ικανότητές μου, είχα απομακρυνθεί από τις παρέες μου, ήμουν ανασφαλής με το αγόρι μου. Το σώμα μου το έβλεπα πολύ χοντρό, γεμάτο κυτταρίτιδα, χωρίς γράμμωση. Είχα την ικανότητα να "μαντέψω" σε ποιο σημείο του σώματός μου θα "κάτσει" κάθε θερμίδα, που κατανάλωνα. Ήμουν άρρωστη, έτσι ένιωθα.

Έχει περάσει ένας χρόνος από τότε που η ανορεξία μου χτύπησε δυνατά την πόρτα και σκέφτομαι πόσο λάθος ήμουν. Πάντα θα υπάρχουν μικρά πραγματάκια που θα μας ενοχλούν στην εμφάνισή μας. Δεν είναι όμως αυτά που αποτελούν την εξωτερική μας ομορφιά. Ο καθένας είναι διαφορετικός και όλοι μας έχουμε ένα εξωτερικό γνώρισμα που μας ξεχωρίζει θετικά από τους υπόλοιπους. Σίγουρα κάποια στιγμή στη ζωή μας θα θυμώσουμε με τον εαυτό μας, θα τον θεωρήσουμε ανίκανο, αλλά αυτές οι λίγες στιγμές δεν αντιπροσωπεύουν την προσωπικότητά μας, τις ικανότητές μας. 

Ποτέ δεν πρέπει να υποτιμάμε τον εαυτό μας και το σώμα μας. Απλώς οφείλουμε να τους δώσουμε μερικές ευκαιρίες. Μη διστάζετε να δοκιμάζετε τις ικανότητές σας. Ξεκινήστε κάποια δραστηριότητα (μουσική, χορό, αθλητισμό, ζωγραφική, σκάκι κ.ό.κ)! Δείτε τι μπορείτε να κάνετε! Κρατήστε αυτή που σας ταιριάζει και προσπαθήστε να τη βελτιώσετε. Όσο ανταπροκρίνεστε σε αυτό, τόσο μεγαλύτερη ικανοποίηση θα παίρνετε. Ένα τελείως απλοϊκό παράδειγμα από τη δική μου εμπειρία: κάποτε αμφισβητούσα την ικανότητα μου να εκφραστώ γραπτά. Τώρα είμαι εδώ και πιστεύω αυτό που κάνω εφκράζοντας τις σκέψεις και τους προβληματισμούς μου πάνω σε ένα θέμα που ειλικρινά μου χάραξε τη ζωή.

Η ζωή είναι πολύ μικρή τελικά... Και είναι κρίμα να τη σπαταλάμε με ανασφάλειες και αμφιβολίες. Αγαπήστε αυτό που είστε. Όσο το αγαπάτε εσείς, άλλο τόσο θα το αγαπούν και οι άλλοι!

Υ.Γ: Όποιος ενδιαφέρεται, θα ήθελα πολύ να μου στείλει θετικά μηνύματα ζωής ή απλές, μικρές λύσεις να ομορφαίνουμε καθημερινά τη μέρα μας. Θα τα προσθέσω στην επόμενη ανάρτησή μου :)