Μία στιγμή χαράς...

Καλησπέρα σε όλους σας! Το δεντράκι που βλέπετε στη φωτογραφία ονομάζεται "προύνος" και πρόκειται για μια καλλωπιστική δαμασκηνιά. Ο προύνος σε συσχέτιση με το γυμναστήριο αποτελεί το θέμα της σημερινής μου ανάρτησης για έναν πολύ σημαντικό, προσωπικό λόγο.

 

Όπως έχω αναφέρει σε προηγούμενες δημοσιεύσεις μου, το Νοέμβριο '13 ξεκίνησα γυμναστήριο. Πήγαινα πάντα με τα πόδια για να εξασφαλίσω "έξτρα" γυμναστική. Μία κατηφόρα που οδηγεί στον κεντρικό δρόμο, όπου βίσκεται το γυμναστήριο, είναι γεμάτη από τέτοια δέντρα. Το ύψος μου ίσα που μου επιτρέπει να σταθώ από κάτω τους. Πριν βρεθώ αντιμέτωπη με την ανορεξία, δεν τα είχα παρατηρήσει ΠΟΤΕ μου.

 

Το γυμναστήριο άρχισε πολύ γρήγορα να γίνεται ανυπόφορο για μένα, ένα είδος ψυχαναγκασμού. Μόλις έμπαινα μέσα και ανέβαινα στο διάδρομο ένιωθα αυτή την ασφάλεια, την ανακούφιση ότι θα κάψω κάθε θερμίδα που κατανάλωσα εκείνη τη μέρα, παρόλο που δεν ξεπερνούσαν σε αριθμό τις 500. Στην πραγματικότητα όμως καιγόμουν μέσα μου. Το κεφάλι  μου με πονούσε, πολλές φορές μαύριζε ο κόσμος γύρω μου, μου κοβόταν η ανάσα και έτρεμαν τα πόδια μου, καθώς δεν άντεχα άλλο να σηκώνω 8 κιλά με τα κοκκαλιάρικα χέρια μου ούτε 50 κιλά με τα ταλαιπωρημένα πόδια μου. Όσο περνούσε ο καιρός, αδυνατούσα να κάνω 40 επαναλήψεις με 20 κιλά για τους κοιλιακούς μου και πάλευα  να κάνω 20 επαναλήψεις με 20 κιλά για τους ραχιαίους μου. Δεν ξέρω αν μπορείτε να το καταλάβετε από μόνοι σας, αλλά πρόκειται για μία υπερβολή, για μία καταπίεση του οργανισμού μου  να ανεβάζει τον αριθμό των κιλών και των επαναλήψεων για να φτάσει τους μαντράχαλους του γυμναστηρίου, που κοπανιούνται στα όργανα για να πιάσουν τόπο τα αναβολικά! Όχι! Δεν ήθελα να είμαι απλώς σε φόρμα... ήθελα να κάψω κάθε θερμίδα και ταυτόχρονα να γίνω τόσο μυώδης όσο οι  κοπέλες που ασχολούνταν επαγγελματικά με το bodybuilding.

 

Όλα αυτά ήταν για μένα ένα δυσβάσταχτο φορτίο στην πλάτη, ένας βασικός λόγος που ΔΕΝ ήθελα να συνεχίσω το γυμναστήριο, μία νίξη ότι δε συμπεριφερόμουν φυσιολογικά και μόνο κακό έκανα στον οργανισμό μου. Αλλά δε σταματούσα, το πείσμα μου δε με άφηνε (δυστυχώς!, στην προκειμένη περίπτωση).

 

Με αυτές τις αρνητικές και ανυπόφορες σκέψεις στο μυαλό πήγαινα κάθε φορά στο γυμναστήριο. Μία μέρα πάνω στην ταλαιπωρία μου αποφάσισα να περπατήσω με το κεφάλι ψηλά, χωρίς  να κοιτάζω το πεζοδρόμιο και να σκέφτομαι τη "μίζερη" ζωή μου. Τότε αντιλήφθηκα πως σε εκείνο το δρόμο υπήρχε μία σειρά από προύνους. Μόλις είχαν αρχίσει να ανθίζουν. Τα φύλλα τους ήταν κατακόκκινα και οι ακτίνες του ηλίου έδιναν ένα χρυσαφί τόνο στις άκρες τους. Ήταν ό,τι πιο όμορφο είχα δει τον τελευταίο καιρό. Τόλμησα να περάσω από κάτω από το πρώτο δέντρο. Η κάτοψη των φύλλων ήταν πιο σκούρη και όσο συνέχιζα το περπάτημα, έπαιζα με αυτή τη διπλή απόχρωση του κόκκινου. Πήρα μια βαθιά ανάσα και  κράτησα τα δάκρυα, πριν προλάβουν να κυλήσουν στο μάγουλό μου.

 

Αυτό το υπέροχο συναίσθημα κράτησε για ελάχιστα δευτερόλεπτα, μέχρι να φτάσω στο τέλος το δρόμου. Είχα μείνει όμως με μια πολύ γλυκιά ανάμνηση, με μία προσφορά δύναμης από την ίδια τη φύση. Από εκείνη τη μέρα και έπειτα πηγαίνοντας στο γυμναστήριο δεν παρέλειπα να περάσω κάτω από τους προύνους για να αποδράσω για αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα από την αποπνικτική ρουτίνα μου.

 

Πλέον δεν πηγαίνω γυμναστήριο και σπάνια συναντάω τέτοια δέντρα στο δρόμο. Όταν τυχαίνει να περνάω από τη συγκεκριμένη κατηφόρα, κάθομαι και απολαμβάνω αυτήν την ομορφιά ξέροντας πως δε χρειάζεται πια να ανησυχώ για μένα... Χαίρομαι που πλησιάζει η άνοιξη, γιατί θα αρχίσουν πάλι να ανθίζουν! Στενοχωριέμαι, που το χειμώνα μένουν άδεια τα κλαδιά, αλλά πάντα προσμένω να ντυθούν ξανά  με εκείνο το χρυσοκόκκινο πέπλο, που με γεμίζει δύναμη και αποφασιστικότητα για το καλό  μου.

 

Τα απλά πράγματα είναι και τα πιο όμορφα... Τα απλά πράγματα είναι αυτά που έχουν και τη μεγαλύτερη αξία! Κάτι που για μένα ήταν αδιάφορο πριν 2 χρόνια, σήμερα αποτελεί πηγή έμπνευσης και αιτία ανακούφισης από μία δυσκολία, με την οποία παλεύω 1 χρόνο τώρα.

 

Να περνάτε πάντα καλά και βρείτε το δικό σας τρόπο να ξεπερνάτε τα εμπόδια της ζωής! Όλα για κάποιο λόγο γίνονται...απλώς προσπαθείστε να βρείτε αυτόν το λόγο!

 

Καλό σας απόγευμα :)

 

 

Υ.Γ: Αυτή την ανάρτηση θέλω να την αφιερώσω στο αγόρι μου, που τόσο καιρό στέκεται δίπλα μου και με στηρίζει με τον καλύτερο τρόπο. Τον ευχαριστώ μέσα από τα βάθη της καρδιάς μου για όλα όσα κάνει για μένα και κυρίως που παίζει άψογα το ρόλο του προύνου στη ζωή μου :')

"The Giver"... ταινία-οδηγός για τη ζωή μου

Καλησπέρα σε όλους!!! Σήμερα θέλω να σας προτρέψω να δείτε μια ταινία, η οποία -σύμφωνα με το δικό μου γούστο και τα δικά μου κριτήρια- είναι καταπληκτική. Εν όψει εξεταστικής και απεριόριστης βαρεμάρας, αποφάσισα να δω την ταινία "The Giver", καθώς η πλοκή της μου κέντρισε το ενδιαφέρον. Όχι, δεν πρόκειται να σας αναλύσω το περιεχόμενο!!! Το μόνο που θέλω να μοιραστώ μαζί σας είναι το πόσο μου "μίλησε" αυτή η ταινία.

 

Ξεκινώντας, θα ήθελα να σας εκμυστηρευτώ πως εγώ και η ανορεξία αρχίζουμε σταδιακά να χωριζόμαστε. Βέβαια, υπάρχουν ακόμα στιγμές έντονης ανασφάλειας, στιγμές που τρέμω στη σκέψη κατανάλωσης συγκεκριμένων τροφίμων. Τρεις μέρες τώρα τρώω παραπάνω από όσο αντέχω (όταν διαβάζω ΠΡΕΠΕΙ να τρώω, αλλιώς δεν μπορώ να λειτουργήσω!), με αποτέλεσμα να πονάει το στομάχι μου τόσο πολύ, που μετανιώνω για όσα έχω φάει προηγουμένως. Εμένα αυτός ο έντονος κορεσμός και η δυσφορία κατοικούν στο μυαλό μου ως "απειλή πάχους". Δεν έχω καταφέρει ακόμα να αντιμετωπίσω πιο λογικά αυτό το -γνωστό σε όλους μας- "φούσκωμα". Παρόλ' αυτά, τρώω όσο θέλω, ακόμα και "ανθυγιεινές" τροφές, εφόσον το ζητάει ο οργανισμός μου. Κάτι επίσης πολύ σημαντικό για την πρόοδό μου είναι ότι η γυμναστική έχει γίνει πάλι πηγή ευχαρίστησης και ανακούφισης. Δεν τη σκέφτομαι σαν μια υποχρέωση, σαν έναν "νόμο" για να σωθώ από τα περιττά κιλά!

 

Και σε αυτό το σημείο έρχεται η σημασία, που απέκτησε για εμένα αυτή η ταινία. Η ανορεξία με έκανε να ξεχάσω το νόημα της ζωής. Με έκλεισε μέσα σε τέσσερις τοίχους, με απομόνωσε από τα αγαπημένα μου πρόσωπα, μου πήρε κάθε ενδιαφέρον, με γέμισε ανασφάλειες και παραλογισμούς, με υποσίτισε, δε με άφηνε να βγω έξω, να διασκεδάσω. Ήμουν εξαρτημένη από μια αρρώστια...από μία τρέλα που με γέμιζε αρνητικά συναισθήματα, αλλά δενόμουν όλο και περισσότερο μαζί της. Είχα ξεχάσει πώς είναι να γελάς από την καρδιά σου, να δίνεσαι σε αυτόν που αγαπάς, να μοιράζεσαι στιγμές με άλλους, να απολαμβάνεις το ίδιο σου το φαγητό... Όλα αυτά ήταν αναμνήσεις που ήθελα να ξαναζήσω, αλλά παρόλ' αυτά δεν το επέτρεπα στον εαυτό μου.

 

Η ταινία ήρθε να με επιβεβαιώσει. Η ζωή είναι πολύ μικρή, για να την περιορίζουμε... Μικρά, απλά, καθημερινά πράγματα μπορούν να ομορφύνουν την ψυχή μας. Πράγματα που θεωρούμε δεδομένα, αν τα στερηθούμε, θα αλλάξουν τον κόσμο μας. Ένα έντονο και όμορφο συναίσθημα, ένα χαμόγελο, μία συναναστροφή αρκούν για να φτιάξουν τη  μέρα μας. Από την άλλη, υπάρχουν και τα αρνητικά συναισθήματα, οι άσχημες ροπές στη ζωή. Εκεί οφείλουμε να είμαστε ανοιχτόμυαλοι, αισιόδοξοι και πολύ δυνατοί, για να πείσουμε τον εαυτό μας πως "θα έρθουν καλύτερα" και να αντιμετωπίσουμε τις δυσκολίες σαν ένα απλό εμπόδιο, σαν ένα μικρό μάθημα ζωής, που θα ενισχύσει το είναι μας.

 

Η άρνηση των πραγμάτων δε μας ωφελεί... εκεί εστιάζει κυρίως η ταινία. Η ζωή έχει τα καλά της, έχει όμως και τα κακά της. Όταν βιώνουμε κάτι οδυνηρό, ευχόμαστε να μην είχε συμβεί σε εμάς, θα θέλαμε να ήταν όλα "τέλεια", "όπως πριν". Ωστόσο, αν δεν υπήρχαν και αυτές οι αρνητικές εμπειρίες, δε θα ήμουν η Δέσποινα που είμαι τώρα. Θα ήμουν μια άλλη, ίσως λιγότερο ευσυνείδητη και πιο αδύναμη...

 

Η ταινία έχει και άλλα μηνύματα να δώσει, αλλά εγώ επικεντρώθηκα σε αυτό γιατί αυτό είναι που μου ταιριάζει. Ο καθένας μπορεί να προσεγγίσει διαφορετικά το περιεχόμενό της. Εγώ πάντως ταυτίστηκα αρκετά και η αλήθεια είναι πως πήρα λίγο κουράγιο ακόμα να συνεχίσω την προσπάθειά μου. Όπως ανέφερα και πριν και όπως λέω πάντα, η ζωή είναι πράγματι πολύ μικρή. Η κάθε στιγμή έχει κάτι σημαντικό να σου προσφέρει. Ακόμα και οι άσχημες και ανεπιθύμητες σου φυλάνε κάτι καλό για το μέλλον. Και το πιο σημαντικό είναι να μη φοβόμαστε να παραδεχόμαστε τα συναισθήματά μας!!! Αυτά είναι που καθορίζουν κυρίως τη δράση μας. Εξάλλου χωρίς συναισθήματα, τι νόημα θα είχε η ζωή;

 

Περιμένω τη δική σας άποψη για την ταινία :) Καλό σας απόγευμα!!!

 

 

 

 

Στα χνάρια ενός τοξικού ανθρώπου...

Καλησπέρα σε όλους. Είχα καιρό να γράψω λόγω πολλών υποχρεώσεων. Ήρθαν και οι γιορτές και δεν είχα χρόνο να ασχοληθώ με το blog. Ωστόσο, θέλω να σας ευχηθώ χαρούμενες γιορτές, χρόνια πολλά με υγεία πάνω από όλα, ευτυχία και πολλή αγάπη!!! Ξέρω πως το σημερινό μου θέμα δεν αρμόζει ιδιαίτερα στο πνεύμα των Χριστουγέννων, αλλά είναι κάτι που με απασχόλησε και με βοήθησε πολύ να πιστέψω στον εαυτό μου. Θέλω πάρα πολύ να το μοιραστώ μαζί σας για έναν βασικό λόγο: βίωσα μία κατάσταση που πίστευα ότι θα επηρέαζε πολύ την ψυχολογία και άρα κατ’ επέκταση τη διατροφή μου, αλλά τελικά μου απέδειξα ότι είμαι πιο δυνατή από όσο νομίζω. Σήμερα, λοιπόν, θα σας μιλήσω για την τεράστια σημασία που έχει στη ζωή μας η αποφυγή των τοξικών ανθρώπων.

Ένα άτομο που αναλώνεται συνεχώς στον εαυτό του μπορεί πολύ εύκολα να σας θυμίσει ότι όλα δεν είναι ρόδινα στη ζωή και πως υπάρχει αρκετή κακία, ζηλοφθονία και ανταγωνιστικότητα. Συναναστράφηκα –εντελώς τυχαία- με το πιο κακεντρεχές άτομο που έχω γνωρίσει ποτέ μου, που νομίζει ότι όλα περιστρέφονται γύρω από εκείνο, πως μόνο εκείνο αντιμετωπίζει προβλήματα (τα οποία τα θεωρεί πολύ πιο σημαντικά από των άλλων), που διψάει για θαυμασμό από τους άλλους και ζει για  να παλεύει μόνο με το άγχος της τελειομανίας του – ένα άγχος τελείως καταστροφικό, αφού σπαταλάει όλο το χρόνο του στο ξεψείρισμα της πιο μικρής λεπτομέρειας. Πρόκειται για ένα άτομο ισχυρογνώμον, επιβλητικό, που θίγεται αν δε συμφωνείς μαζί του. Το μεγαλύτερο ελάττωμά του όμως είναι το ψέμα, που πηγάζει μέσα από την προσπάθειά του να κρύψει λόγια και πεποιθήσεις που έχει εκφράσει, το ψέμα σε συνδυασμό με την επιλεκτική λήθη (που λειτουργεί ως απώθηση). «Ξεχνάει» αρνητικούς σχολιασμούς που έχει πει για άλλους αφαιρώντας κάθε λεπτομέρεια που σχετίζονται με αυτούς προκειμένου, αν δεχτεί «απειλή», να μπορεί ελεύθερα να κατηγορήσει τον άλλον ως ψεύτη, ανήθικο, με κακή διαπαιδαγώγηση την ίδια ώρα που εκείνο ξεμπροστιάζει μπροστά σε φοιτητές και καθηγητές το συγκεκριμένο άτομο ( για δικές του ΚΑΤΙΝΙΕΣ).

Προχωρώντας πιο βαθιά στη δική μου εμπειρία με το συγκεκριμένο άτομο, ήθελε τόσο πολύ να προστατέψει τον εαυτό του, που με είχε προμελετήσει πολύ προσεκτικά και είχε μάθει τα κουμπιά μου, τα αδύνατα σημεία μου. Την ώρα που ήμουν ευάλωτη και η επιβλητικότητα και κυριαρχικότητά του με είχαν κολλήσει στον τοίχο, με συμβούλεψε «φιλικά» να συζητήσω με την ψυχολόγο μου «το πρόβλημά μου να κάνω σενάρια στο  μυαλό μου, για να προστατέψω τον εαυτό μου». Με απλά λόγια, με έβγαλε τρελή… Και αυτή η διαταραχή του, η ανύπαρκτη επαφή με την πραγματικότητα ενισχύθηκε και από συγκεκριμένο φίλο-φίλη (δε θέλω να θίξω το φύλο), που ουδέν συμφέρον έχει να του πάει κόντρα (δε θα θίξω ούτε το λόγο…).

Ακόμα και στην ανάρτηση δε θέλω για κανένα λόγο να αναφέρω ούτε το όνομά του ούτε το φύλο του ούτε την ηλικία του ούτε τίποτα. Δε θα καταφέρω τίποτα με αυτό. Το αστείο όμως στην όλη υπόθεση είναι ότι παρουσιάζει τον εαυτό του ως ώριμο, καλλιεργημένο, με πολλές γνώσεις (κυρίως στον τομέα φιλολογίας!), χωρίς στοιχεία κακολογίας-φημολογίας-«θαψίματος», που δεν ασχολείται με τους άλλους, την ίδια ώρα που πιάνει συμφοιτητές και φίλους μου και σχολιάζει πίσω από την πλάτη μου πόσο επιβλητικό άτομο είμαι, ότι προσπαθώ να δείξω ότι είμαι καλή φοιτήτρια και πως έχω έναν πληγωμένο εγωισμό. Δεν πρόκειται να κάνω ούτε μία προσπάθεια να του αλλάξω γνώμη, γιατί ούτως ή άλλως τα άτομα, για τα οποία νοιάζομαι, ξέρουν ότι η μεγαλύτερή μου αδυναμία είναι η έλλειψη επιβλητικότητας και διεκδικητικότητας (ένας σημαντικός μάλιστα παράγοντας της ανορεξίας  μου) και ότι ΕΙΜΑΙ καλή μαθήτρια και δεν έχω να αποδείξω τίποτα. Όσο για τον πληγωμένο εγωισμό, νομίζω πως το αιτιολογώ με την αναφορά μου στην επιβλητικότητα…

Αφού ήρθα σε σύγκρουση με αυτό το άτομο (βασικά θα το αποκαλούσα μονόλογο, γιατί ούτε με άκουγε ούτε καν με κοίταζε ούτε μου έδινε το λόγο), γύρισα σπίτι πολύ μπερδεμένη. Δεν ήξερα αν είχε δίκιο, αν είχα κάνει όντως λάθος, αν έκανα πράγματι σενάρια. Η επίκλησή του στο συναίσθημά μου, η προσβολή των γονιών μου για το πώς  με έχουν μεγαλώσει και κυρίως η υποστήριξη αυτού του άρρωστου ατόμου από κάποιον άλλον μου είχαν δημιουργήσει ένα μαύρο πεδίο, στο οποίο δεν ήξερα πώς έπρεπε να κινηθώ. Τρεις μέρες ήμουν αντιμέτωπη με πολλά διλήμματα, δισταγμούς, αδιεξόδους. Όταν συνήλθα και η λογική μου επέστρεψε, συνειδητοποίησα πως το μεγαλύτερό μου λάθος ήταν που κάθισα και πίστεψα έστω και λίγο τα λόγια αυτού του εγωκεντρικού ατόμου. Συζητώντας και με άλλα άτομα που έχουν συναναστραφεί μαζί του, κατάλαβα πως έπρεπε να απομακρυνθώ επειγόντως γιατί μόνο κακό θα μου έκανε.

Έχουν περάσει σχεδόν 2 μήνες από εκείνη τη μέρα και πλέον γελάω μόνο στη σκέψη. Το αξιοπερίεργο είναι πως  μέσα από μία ψυχαναγκαστική, τελειοθηρική, αγχωτική, ναρκισσιστική προσωπικότητα ανακάλυψα το δυναμισμό και την αυτοεκτίμησή μου.

Μην αφήνετε, λοιπόν, κανέναν αρνητικό άνθρωπο να σας αναστατώνει τη ζωή. Αυτός είναι ο σκοπός του και όσο του τον πραγματοποιείτε, τόσο τον ανατροφοδοτείτε. Πηγαίνετε κόντρα στην χαιρεκακία του και απολαύστε την καθημερινότητάς σας, που τόσο πολύ ζηλεύει. Ζήστε τα όνειρά σας, που αυτός προσπαθεί να σας καταστρέψει (επειδή εκείνος δεν ήταν άξιος να υλοποιήσει τα δικά του). Αυτή είναι η σημερινή μου συμβουλή… J

Καλή Πρωτοχρονιά να έχετε. Να περάσετε πολύ όμορφα με τους αγαπημένους σας ανθρώπους και να σας φέρει ο καινούριος χρόνος ό,τι αγαπάτε και επιθυμείτε! Χρόνια Πολλά!!!

 

 

Περί δίαιτας και ασιτίας... (2)

Καλησπέρα σε όλους σας. Σήμερα σας γράφω για να εκπληρώσω την υπόσχεση, που σας έδωσα στην τελευταία μου ανάρτηση. Καλό είναι να μιλάμε για τη δυσκολία που αντιμετωπίζουμε και πόσο μας εμποδίζει στην καθημερινότητά μας, αλλά σίγουρα είναι πιο ενδιαφέρον και αισιόδοξο να βλέπουμε ότι υπάρχει λύση στο πρόβλημά μας.

Προφανώς ο καθένας θα χαιρόταν, αν μάθαινε ότι κάνω ψυχοθεραπεία κάθε εβδομάδα και είμαι ήδη πολύ καλύτερα. Και εγώ στη θέση του το ίδιο θα αισθανόμουν. Δεν ήξερα, όμως, ότι και η θεραπεία είναι ένα πολύ δύσκολο κομμάτι. Την είχα διαμορφώσει στο μυαλό μου σαν κάτι ουτοπικό. Φανταζόμουν "νεράιδες" που θα μου έδιναν αμέσως τη λύση και σε λίγες εβδομάδες θα έτρωγα και πάλι φυσιολογικά χωρίς τύψεις και στενοχώριες. Η πραγματικότητα ωστόσο είναι πολύ διαφορετική.

Η ψυχοθεραπεία για την αντιμετώπιση της ανορεξίας μου είναι εξίσου επώδυνη όσο ήταν όλοι οι μήνες που πέθαινα από ασιτία. Θα αναρωτιέστε, γιατί συμβαίνει αυτό.... Στην αρχή, η ψυχολόγος μού πήρε το ιστορικό και αφιερώσαμε αρκετές συνεδρίες να μιλάω για τα συναισθήματά μου και την πίεση που δέχομαι στη σκέψη να φάω. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ήμουν μια χαρά. Η κατάσταση με δυσκόλεψε όταν μου ζητήθηκε να κάνω καταγραφές της διατροφής μου.

Κάθε ώρα, κάθε λεπτό που έτρωγα κάτι (έστω και κάτι πολύ μικρό και "αθώο") έπρεπε απευθείας να το καταγράψω και σε συνάρτηση με την ώρα που το έτρωγα. Από κάποια στιγμή και μετά το συνήθισα- εντάχθηκε ασυνείδητα στις καθημερινές μου υποχρεώσεις. Σταδιακά αυτή η καταγραφή με βοήθησε να αντιληφθώ πόσο μικρές ποσότητες κατανάλωνα σε σχέση με το πόσο πεινούσα. Βλέποντας τι έτρωγα κάθε ώρα της μέρας άρχισα να έχω τον έλεγχο. Έτρωγα σίγουρα παραπάνω, αλλά πάντα με μέτρο ώστε να μη μετανιώνω για τις επιλογές μου. Σε κάθε συνεδρία η ψυχολόγος με ζύγιζε: τα κιλά μου παρέμεναν σταθερά στα 52. Ήμασταν ικανοποιημένες και μόνο από τη σταθερότητα του βάρους μου, παρόλο που ο δείκτης μάζας σώματος (BMI) ήταν πολύ χαμηλότερος από το φυσιολογικό.

Το Σεπτέμβριο συμφωνήσαμε με την ψυχολόγο μου να κάνουμε κάτι πιο δύσκολο...πιο δύσκολο σε σχέση με το πόσο χρονοβόρο θα ήταν αλλά και πόσο πιεστικό για μένα. Έπρεπε να γράφω τι τρώω, ακριβώς τι ώρα το τρώω (όχι π.χ Μεσημέρι όπως έγραφα παλιότερα, αλλά συγκεκριμένα 14:02), τι έλεγχο έκανα για αυτό πριν το φάω, τι συναισθήματα είχα κατά τη διάρκεια που το έτρωγα, αν θεωρούσα ότι έφαγα παραπάνω από όσο ήθελα και τι συναισθήματα είχα αφού το κατανάλωσα. Δεν ήταν λίγες οι μέρες που περνούσα το χρόνο μου κλαίγοντας στο δωμάτιο και κοιτάζοντας επανειλημμένα το σώμα μου στον καθρέπτη. Έχοντας γραπτές αποδείξεις της αύξησης της διατροφής μου έτρεμα στην ιδέα ότι θα παχύνω. Βασικά ήμουν σίγουρη ότι θα παχύνω, αφού έτρωγα παραπάνω και είχα μειώσει κατα πολύ τη συχνότητα και διάρκεια της γυμναστικής μου. Αν, για παράδειγμα, έβλεπα πως ήμουν μετανιωμένη που είχα φάει πολύ μεσημεριανό, το βράδυ έτρωγα λιγότερο για  να ισορροπήσω την κατάσταση. Αν ήμουν χαρούμενη με το πρωινό μου, μου επέτρεπα να φάω κάτι παραπάνω για δεκατιανό. Αν υπερέβαινα όμως το ιδανικό μου όριο, μείωνα την ποσότητα του μεσημεριανού κ.ό.κ. Οι μέρες μου ουσιαστικά κυλούσαν με συγκρίσεις των γευμάτων μου και προσπάθεια ελέγχου των επομένων για να μην αισθάνομαι μετανιωμένη και απελπισμένη. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ήθελα να κάνω εμετό, για να ησυχάσω από την ιδέα του πάχους.

Παρά τη δυσκολία αυτού του είδους της καταγραφής, κατάφερα να τρώω περισσότερο και μεγαλύτερη ποικιλία τροφίμων. Προς έκπληξή μου όμως πριν έναν μήνα, είχα χάσει σε μια εβδομάδα 2 σχεδόν κιλά. Δεν το περιμέναμε ούτε εγώ ούτε η ψυχολόγος μου, γιατί ήμασταν και οι δύο τρομερά ικανοποιημένες με τη βελτίωση μου. Έκανα μάλιστα εξετάσεις θυροειδή, γιατί δεν μπορούσαμε να αποδώσουμε πουθενά αλλού αυτή την απότομη μείωση βάρους. Ευτυχώς ή δυστυχώς (για τη συγκεκριμένη περίπτωση), ο θυροειδής μου λειτουργεί φυσιολογικότατα! Έτσι η ψυχολόγος με οδήγησε στην κατανάλωση συγκεκριμένων τροφών για να "σώσουμε" το βάρος μου.Για παράδειγμα, μου απαγόρευσε να τρώω κρακεράκια στη σχολή και τα αντικατέστησε με ένα καλό σάντουιτς (όσο το δυνατόν πιο γεμάτο με υλικά) και μία μπανάνα. Το μεσημέρι έπρεπε να τρώω κανονική ποσότητα μεσημεριανό και φρούτο. Το απόγευμα δε μου επέτρεπε να τρώω μόνο ένα φρούτο, αλλά κάτι πιο υψηλό θερμιδικά (γιαούρτι με μέλι και πολλούς ξηρούς καρπούς, φρούτα αλλά και ένα μπολ δημητριακά κ.λπ). Το βραδινό μου έπρεπε να πάψει να είναι μόνο σαλάτα και να τρώω κάτι λίγο πιο "βαρύ". Μέσα σε μία εβδομάδα έφτασα τα 54 κιλά. Με τρόμαζε ο αριθμός, αλλά ήξερα πως τόσο πρέπει να είμαι.

Μέχρι και σήμερα ακολουθώ τις υποδείξεις της ψυχολόγου και τρώω αυτά που με έχει συμβουλεύσει. Τις περισσότερες εβδομάδες βρίσκομαι στα 52-53 κιλά και δε λείπουν και οι φορές που φτάνω τα 54-55. Σημασία έχει ότι νιώθω καλύτερα με τη διατροφή μου και δε με τρομάζει τόσο πολύ πια να τρώω αυτό το "παραπάνω", που λέμε. Έχω φτάσει σε σημείο να τρώω και απ' έξω κάποια σαββατοκύριακα και να επιτρέπω στον εαυτό μου να ευχαριστιέται κανένα γλυκάκι που και που, όταν έχω λιγούρες. Έχω σταματήσει εδώ και 3 εβδομάδες να καταγράφω τη διατροφή μου, γιατί θεωρούμαι ότι τρώω φυσιολογικά. Τώρα είμαι στη φάση που δουλεύω την εικόνα του σώματός μου. Κάνω δηλαδή καταγραφές των συναισθημάτων μου και πώς βλέπω το σώμα μου δεδομένες ώρες. Γράφω πώς ξυπνάω το πρωί, πώς είμαι ψυχολογικά το μεσημέρι και το βράδυ και παράλληλα τις δεδομένες αυτές στιγμές πώς αισθάνομαι το σώμα μου. Αν μάλιστα γίνει κάτι που με συνταράξει ψυχολογικά, οφείλω να το καταγράψω, για να συνειδητοποιήσω το βαθμό που το αφήνω να με επηρεάσει στην εικόνα που έχω για το σώμα μου.

Όπως τονισα πολλές φορές πριν, τα στάδια βελτίωσης της ανορεξίας μου δεν ήταν και τόσο ευχάριστα. Ίσως να ήταν και πιο δύσκολα από την περίοδο που σας τόνισα στην προηγούμενη ανάρτηση. Πρέπει όμως να τα αντιμετωπίζουμε όλα θετικά και να θυμόμαστε πως από κάτι δύσκολο και επώδυνο έρχεται μακροπρόθεσμα κάτι καλύτερο και ικανοποιητικότερο. Η σημερινή μου συμβουλή είναι να μην τα παρατάτε ποτέ στη ζωή σας. Αν θέλετε να επιτύχετε κάτι, παλέψτε γι αυτό. Κανείς δε σας υπόσχεται πως θα είναι όλα ρόδινα, αλλά μόλις ανεβείτε το βουνό θα καταλάβετε ότι άξιζε τον κόπο.