Περί δίαιτας και ασιτίας...

Καλησπέρα σε όλους. Σήμερα θα ήθελα να σας ανοίξω την καρδιά μου για το μεγαλύτερό μου φόβο. Όπως είναι αυτονόητο σε πολλούς, θα μιλήσω για το φαγητό. Το φαγητό στην οικογένειά μας είναι ένδειξη αγάπης και φροντίδας.  Οι γονείς μου θέλουν πάντα να ευχαριστούν τον κόσμο είτε με τα παραδοσιακά φαγητά τους είτε με πιο εξωτικές πινελιές. Όταν κάνουμε τραπέζι, μαγειρεύουν από το πρωί, προκειμένου μέχρι το βράδυ που θα έρθουν οι καλεσμένοι να έχουν γεμίσει δύο τραπέζια με διαφορετικά φαγητά.

Στη Γ' Λυκείου είχα χάσει τον έλεγχο με το φαγητό. Διάβαζα πάρα πολύ και χρειαζόμουν ενέργεια. Το κακό όμως ήταν πως, όσες ώρες διάβαζα, έπρεπε να τρώω κάτι. Είχα φτάσει σε σημείο να τρώω κανονικό μεσημεριανό, μετά να τρώω φρούτο, να πίνω τσάι, να τρώω αμύγδαλα, μετά κρακεράκια με γιαούρτι και σοκολάτα. Έκανα τόσο περίεργους συνδυασμούς και έτρωγα τόσο πολύ, με αποτέλεσμα το βράδυ να ξαπλώνω με στομαχόπονο και τάση για εμετό. Όταν τελείωσα με τις πανελλαδικές, αποφάσισα να κάνω μια λιτή διατροφή (δε θα το έλεγα ακριβώς δίαιτα), απλώς περιορίζοντας τον αριθμό των γευμάτων σε 4 (πρωινό, μεσημεριανό, απογευματινό, βραδινό) και κόβοντας τα γλυκά και το fast food. Στις καλοκαιρινές μου διακοπές δεν το τηρούσα πάντα, αλλά σε γενικές γραμμές είχα βελτιώσει τη διατροφή μου και είχα μειώσει το στομαχόπονο που με βασάνιζε κάθε βράδυ. Όταν γύρισα στην Αθήνα, έγινε λίγο πιο αυστηρή...

Στις 22 Σεπτεμβρίου 2013, στα γενέθλια του Βασίλη, είχαμε πάει στο La Pasteria να φάμε. Θυμάμαι τον εαυτό μου τη στιγμή που ήρθε το γλυκό -κορμός σοκολάτας- να λέω στον Βασίλη πως εκείνη ήταν η τελευταία φορά που θα ξαναφάω γλυκό. Προσπάθησα να απολαύσω κάθε κουταλιά και να πείσω τον οργανισμό μου να "απεξαρτηθεί" από τη γοητεία της σοκολάτας. Κι έτσι έγινε.

Σιγά σιγά προσπαθούσα να πείσω τον οργανισμό μου και για άλλες τροφές. Πρώτα έκοψα τη ζάχαρη,το βούτυρο,τα λίπη στο κρέας, το fast food γενικότερα και ύστερα τη μαγιονέζα, τη μουστάρδα, την κέτσαπ, τη φιλαδέλφεια, τα λιπαρά τυριά, το γάλα με τα πολλά λιπαρά, τους ψημένους και αλατισμένους ξηρούς καρπούς. Επίσης, είχα μπει στο τριπάκι να μετράω τις θερμίδες που καταναλώνω, ώστε να μην ξεφεύγω από τις 1.500. Αν  μάλιστα δεν είχα καθόλου καλή διάθεση, ο αριθμός αυτός μπορεί  και να έπεφτε στις 1000 θερμίδες το ανώτερο. Το 70% των τροφών, που έτρωγα, μπήκαν στην κατηγορία "ανθυγιεινά-παχυντικά". Για πρωινό έτρωγα λίγα δημητριακά. Αν είχα σχολή, έτρωγα μανταρίνι ή μπανάνα και λίγα αμύγδαλα. Το μεσημεριανό μου περιελάμβανε μετρημένα κομμάτια κοτόπουλο και μετρημένες κουταλιές ρύζι (γενικά ό,τι είχαμε, αλλά με αυστηρό έλεγχο ποσότητας). Για απογευματινό, έτρωγα άλλο ένα φρούτο και το βραδινό μου περιελάμβανε είτε γιαούρτι με λίγο μέλι και καρύδια είτε γάλα με φρυγανιές. Θεωρητικά έτρωγα και είχα θερμίδες  να καταναλώσω. Η τρίωρη γυμναστική όμως το απόγευμα μού έκαιγε ακόμα και την τελευταία θερμίδα. Δεν εξηγείται αλλιώς η ζαλάδα κατά την ώρα της γυμναστικής ούτε το ότι έχανα τις αισθήσεις μου ανά πάσα στιγμή.

Για μένα το φαγητό είχε μετατραπεί σε εφιάλτη. Κάθε βράδυ πριν κοιμηθώ έφτιαχνα ένα πρόγραμμα με το τι θα φάω την επόμενη μέρα. Έτσι και ξέφευγα από αυτό, έκλαιγα και δεν έτρωγα το επόμενο γεύμα που είχα κανονίσει ή περιόριζα ακόμα περισσότερο το βραδινό μου με σκέτο φρούτο. Ζούσα συνέχεια με το δίλημμα "να το φάω ή να μη το φάω;", αλλά τελικά κατέληγα πάντα στο "δε θα το φάω". Μπορεί να ήμουν εξαντλημένη, αλλά έτσι ένιωθα πως έκανα ένα δώρο στο σώμα μου και ανυπομονούσα να το δω, έτσι ακριβώς όπως ήθελα.

Τον Απρίλιο του '14 επισκέφτηκα για πρώτη φορά το Αιγινίτειο, όπου και τελικά επιβεβαιώθηκε η ανορεξία μου. Εκείνη την περίοδο ήμουν πιο χάλια από ποτέ, τελείως απογοητευμένη με το σώμα μου, απομακρυσμένη από τους γονείς μου, ένας κινούμενος σκελετός που κρυβόταν πίσω από φαρδιά μπουφάν (βέβαια τότε με θεωρούσα χοντρή...). Είχα, ωστόσο, συνειδητοποιήσει πως κάτι δεν πήγαινε καλά με μένα και ήθελα να το διορθώσω άμεσα. Συμφώνησα με την ψυχολόγο μου πως πρέπει να κάνω το μεγάλο βήμα και να αρχίσω να τρώω...

Θα σταματήσω εδώ προς στιγμήν, στην περίοδο της ανορεξίας. Στην επόμενη ανάρτηση θα μιλήσω για την εξέλιξή μου σε αυτό το δύσκολο κομμάτι. Μια συμβουλή θέλω να δώσω. Βλέπω κάθε μέρα στο facebook ή ακούω στο δρόμο κοπέλες να μιλούν για δίαιτα και γυμναστήρια, ώστε να αδυνατίσουν κ.λπ. Μην το κάνετε αυτό στον εαυτό σας! Φυσικά και πρέπει να προσέχουμε την υγεία μας, αλλά όλα να γίνονται με μέτρο. Ζηλεύω τον κόσμο που τρώει χωρίς τύψεις ό,τι θέλει, χωρίς να μετράει θερμίδες και λιπαρά. Απολαύστε αυτή τη δυνατότητα που έχετε, που σε εσάς φαίνεται αυτονόητη, αλλά για εμένα είναι ένας καθημερινός μόχθος!

 

 

 

Υ.Γ.: Παρακάτω τολμάω να σας δείξω μια φωτογραφία με την πλάτη μου. Τραβήχτηκε φέτος το καλοκαίρι. Ήθελα να τη διαγράψω στην αρχή, αλλά τώρα η ανάμνησή της και μόνο με βοηθάει να θέλω να ξεφύγω από το δρόμο της ανορεξίας. Και μόνο η αδυναμία μου να κρατήσω όρθιους τους ώμους μου μου δείχνει πόσο σημαντικό είναι το φαγητό για τη λειτουργικότητά μας.

 

 

 

Αγάπα εαυτόν...

Καλησπέρα σας! Ξέρω πως έχω καιρό να γράψω, αλλά οι υποχρεώσεις δε με άφηναν σε ησυχία. Σήμερα θέλω να μιλήσω για την ανάγκη και υποχρέωση (θα τολμούσα να πω...) καθενός από εμάς όχι  μόνο να αγαπάει το σώμα του, αλλά και να σέβεται τον ίδιο του τον εαυτό.

Ο συνειρμός μου με γυρνάει ακριβώς έναν χρόνο πίσω. Πέρυσι τέτοιο καιρό ξεκίνησα το γυμναστήριο. Ήμουν τρομερά ενθουσιασμένη, γιατί είχα πολύ καιρό να κάνω κάτι για μένα, κάτι που να με ευχαριστεί και να κερδίζω από αυτό. Στην αρχή το γυμναστήριο ήταν για μένα χώρος ηρεμίας, ξεκούρασης, απομάκρυνσης από τα προβλήματά μου και φυσικά κοινωνικοποίησης. Σιγά-σιγά έβλεπα το σώμα μου να διαμορφώνεται, να παύει να είναι κοκκαλιάρικο (γιατί είναι το σκαρί  μου να είμαι λεπτή), να αποκτά μυς και γράμμωση. Εκτός, όμως, του ότι ήμουν γοητευμένη από τα αποτελέσματα της εξάσκησής μου, ήμουν και ιδιαίτερα εντυπωσιασμένη από τις ικανότητες του σώματος και το οργανισμού μου. Δεν ήξερα ότι έχω αντοχή να τρέχω χιλιόμετρα χωρίς να κουράζομαι ούτε ότι μπορώ να σηκώνω πολλά βάρη. 

Όσο όμως περνούσε ο καιρός, ασυνείδητα γινόμουν τελειοθηρική και πολύ πιο απαιτητική με το σώμα μου. Το Δεκέμβριο έγιναν πιο διακριτά τα συμπτώματα της ανορεξίας, με τη διακοπή κατανάλωσης πολλών τροφίμων και την απότομη μείωση της ποσότητας φαγητού. Ήταν η περίοδος που έπαψα κυριολεκτικά να εκτιμώ αυτό που είμαι και να απεχθάνομαι κάθε μέρα όλο και περισσότερο το σώμα μου. Το γυμναστήριο είχε φτάσει να είναι πλέον χώρος ψυχαναγκασμού, κούρασης και χωρίς όρια απογοήτευσης.

Η ανορεξία μου έφτασε στο ζενίθ της το Φεβρουάριο, τότε που δεν είχα δύναμη να σηκώσω τα πόδια μου, που ξεραίνονταν και άσπριζαν τα χείλη μου, που έσπαγαν τα νύχια μου, που είχα τάσεις για λιποθυμία και εμετό. Είχα πάψει να πιστεύω σε εμένα, στις ικανότητές μου, είχα απομακρυνθεί από τις παρέες μου, ήμουν ανασφαλής με το αγόρι μου. Το σώμα μου το έβλεπα πολύ χοντρό, γεμάτο κυτταρίτιδα, χωρίς γράμμωση. Είχα την ικανότητα να "μαντέψω" σε ποιο σημείο του σώματός μου θα "κάτσει" κάθε θερμίδα, που κατανάλωνα. Ήμουν άρρωστη, έτσι ένιωθα.

Έχει περάσει ένας χρόνος από τότε που η ανορεξία μου χτύπησε δυνατά την πόρτα και σκέφτομαι πόσο λάθος ήμουν. Πάντα θα υπάρχουν μικρά πραγματάκια που θα μας ενοχλούν στην εμφάνισή μας. Δεν είναι όμως αυτά που αποτελούν την εξωτερική μας ομορφιά. Ο καθένας είναι διαφορετικός και όλοι μας έχουμε ένα εξωτερικό γνώρισμα που μας ξεχωρίζει θετικά από τους υπόλοιπους. Σίγουρα κάποια στιγμή στη ζωή μας θα θυμώσουμε με τον εαυτό μας, θα τον θεωρήσουμε ανίκανο, αλλά αυτές οι λίγες στιγμές δεν αντιπροσωπεύουν την προσωπικότητά μας, τις ικανότητές μας. 

Ποτέ δεν πρέπει να υποτιμάμε τον εαυτό μας και το σώμα μας. Απλώς οφείλουμε να τους δώσουμε μερικές ευκαιρίες. Μη διστάζετε να δοκιμάζετε τις ικανότητές σας. Ξεκινήστε κάποια δραστηριότητα (μουσική, χορό, αθλητισμό, ζωγραφική, σκάκι κ.ό.κ)! Δείτε τι μπορείτε να κάνετε! Κρατήστε αυτή που σας ταιριάζει και προσπαθήστε να τη βελτιώσετε. Όσο ανταπροκρίνεστε σε αυτό, τόσο μεγαλύτερη ικανοποίηση θα παίρνετε. Ένα τελείως απλοϊκό παράδειγμα από τη δική μου εμπειρία: κάποτε αμφισβητούσα την ικανότητα μου να εκφραστώ γραπτά. Τώρα είμαι εδώ και πιστεύω αυτό που κάνω εφκράζοντας τις σκέψεις και τους προβληματισμούς μου πάνω σε ένα θέμα που ειλικρινά μου χάραξε τη ζωή.

Η ζωή είναι πολύ μικρή τελικά... Και είναι κρίμα να τη σπαταλάμε με ανασφάλειες και αμφιβολίες. Αγαπήστε αυτό που είστε. Όσο το αγαπάτε εσείς, άλλο τόσο θα το αγαπούν και οι άλλοι!

Υ.Γ: Όποιος ενδιαφέρεται, θα ήθελα πολύ να μου στείλει θετικά μηνύματα ζωής ή απλές, μικρές λύσεις να ομορφαίνουμε καθημερινά τη μέρα μας. Θα τα προσθέσω στην επόμενη ανάρτησή μου :)

Αντιμετωπίζοντας το συναισθηματικό μου καθρέπτη...

Καλημέρα σας. Η αλήθεια είναι πως είχα σκεφτεί να γράψω κάτι διαφορετικό σήμερα, αλλά ένα απρόσμενο βίντεο στην αρχική μου σελίδα στο facebook με συγκίνησε πρωί πρωί και ήθελα να το μοιραστώ μαζί σας. Το βίντεο το έχω προσθέσει στο τέλος της ανάρτησης, για όποιον ενδιαφέρεται :) Αφορά σε ένα project που έγινε σε 50 ανθρώπους (ενήλικες και παιδιά) για την εικόνα που έχουν για το σώμα τους και για το τι θα άλλαζαν από αυτό, αν είχαν τη δυνατότητα να το κάνουν. 

Με συγκίνησαν ιδιαίτερα οι απαντήσεις των παιδιών και με έκαναν να νιώσω πολύ χαζή που έχω αφήσει μια διαταραχή να με κάνει ό,τι θέλει και να μισώ το σώμα μου. Φυσικά κάθε άνθρωπος έχει τις ανασφάλειές του και, ακόμα και αν δεν πάσχει από διαταραχές διατροφής, μπορεί ένα πρωί να ξυπνήσει και να μην του αρέσει το πρόσωπο ή το σώμα του. Εκτός από τον πραγματικό, γυάλινο καθρέπτη που κυριαρχεί στα σπίτια μας, υπάρχει και ένας άλλος καθρέπτης πιο ισχυρός που κυριαρχεί μέσα μας, στο ασυνείδητό μας. Πρόκειται για τον υποκειμενικό-συναισθηματικό καθρέπτη που μας προσφέρει μια συγκεκριμένη εικόνα του εαυτού μας ανάλογα με την ψυχολογική μας κατάσταση. Εγώ έχω έναν πολύ "κακό" και επικριτικό συναισθηματικό καθρέπτη, που κάθε μέρα μου κοπανάει άπειρες ατέλειες στο σώμα μου, κυρίως στα πόδια μου. Μάλιστα, αυτός ο καθρέπτης μου έχει γίνει καθημερινή συνήθεια. Μου είναι δύσκολο να αποφύγω το κοίταγμά του. Είτε το πρωί που ετοιμάζομαι είτε το βράδυ που πάω για μπάνιο είναι εκεί και με περιμένει. Περιμένει να με κρίνει, να με ρίξει στο πάτωμα και να με εμποδίσει να φάω. 

Παλιότερα μου ήταν πολύ δύσκολο να τον αντιμετωπίσω, γιατί ήταν πιο πάνω από εμένα. Κάθε φορά που μου μιλούσε, τον άκουγα με φόβο και αγωνία να μάθω τις προσταγές του. Και η διαταγή του ήταν πάντα η ίδια: "Μη φας! Θα γίνεις χοντρή!". Και εγώ δεν μπορούσα να κάνω τίποτα άλλο. ακολουθούσα πιστά τις εντολές του. Τόσο πιστά που οι απαιτήσεις του αυξάνονταν με την πάροδο του χρόνου.

Σήμερα είμαστε ισότιμοι! Υπάρχουν φορές που κυριαρχεί εκείνος, υπάρχουν όμως και στιγμές που του επιβάλλομαι ΕΓΩ. Γι' αυτό αποφάσισα να κάνω και τατουάζ. Μερικοί γνωστοί μου ήταν αρκετά επικριτικοί σε αυτή μου την απόφαση αλλά το να γράψω "I am enough the way I am" στην κλείδα μου, σε ένα φανερό ουσιαστικά σημείο που σπάνια καλύπτεται από τα ρούχα μου, ήταν η πιο σίγουρη απόφαση που είχα πάρει τον τελευταίο καιρό. Τα πρωινά που έρχεται ο κακός καθρέπτης να με κρίνει, κοιτάζω δειλά το τατουάζ μου και παίρνω κουράγιο να μην υπακούσω! Κάθε φορά που μου λέει κοροϊδευτικά "Πώς έχεις γίνει έτσι; Καλά να πάθεις, αφού τρως!", κορδώνομαι και περηφανεύομαι για την καλή μου ψυχολογική κατάσταση, που έχω βρει τον εαυτό μου, που έχω ανακαλύψει τις καλές πλευρές του εαυτού μου και συνεχίζω να προσφέρω στον οργανισμό μου το βασικό συστατικό για την επιβίωσή του: ΦΑΓΗΤΟ.

Η ανορεξία είναι ένα πολύ ύπουλο παιχνίδι ζωής. Απλώς πρέπει να παίξεις με τα πιόνια που έχεις όσο το δυνατόν πιο έξυπνα. Αν εξακολουθείς να πιστεύεις ότι έχεις ατέλειες, τουλάχιστον δώσε περιθώριο στον εαυτό σου να ανακαλύψει την τέλεια πλευρά σου. Δεν έχουμε μόνο μειονεκτήματα (αν όντως υπάρχουν αυτά που ισχυριζόμαστε ότι έχουμε), αλλά και πλεονεκτήματα. Και αυτά είναι ο θησαυρός μας.

Λίγα λόγια για τη δικη μου διαταραχή :)

Καλησπέρα σε όλους. Σκεφτόμουν χθες, πως θα ήταν καλό να έγραφα μία ανάρτηση γύρω από τις διατροφικές διαταραχές. Όλη αυτή η σελίδα θα αναφέρεται σε τέτοια κρούσματα και, προκειμένου να καταλάβετε με τι κατάσταση είμαι αντιμέτωπη και γιατί γράφω ό,τι γράφω,  είναι απαραίτητο να σας ενημερώσω επί του θέματος. Ελπίζω να μη γίνω κουραστική...

Πρώτα απ' όλα οι διαταραχές πρόσληψης τροφής χωρίζονται σε τρεις μεγάλες κατηγορίες: 1) στην ψυχογενή ανορεξία, 2) στην ψυχογενή βουλιμία και 3) στην ψυχαναγκαστική υπερφαγία. Εγώ πολεμάω με τους δαίμονες της ανορεξίας, οπότε αδυνατώ να μιλήσω αναλυτικά για τις άλλες δύο κατηγορίες. (Όποιος/α αντιμετωπίζει κάποια απο τις άλλες δύο κατηγορίες, θα ήθελα πολύ να μου γράψει και να μου εξηγήσει την κατάσταση του). 

Ψυχογενής ανορεξία, λοιπόν...! Θα σας πω, πώς τη βίωσα εγώ ως Δέσποινα. Τον Απρίλιο επισκέφτηκα το Αιγινίτειο νοσοκομείο με παρότρυνση του αγοριού μου, γιατί εγώ δεν είχα καταλάβει τίποτα. Είχε τρομάξει πολύ με την απότομη μείωση της ποσότητας φαγητού και την απεριόριστη καταπόνηση του σώματός  μου στο γυμναστήριο (3 ασταμάτητες ώρες, 3 φορές την εβδομάδα). Η ψυχολόγος μου είπε πως είχα ήπια διαταραχή, μιας και το βάρος  μου δεν είχε πέσει πάρα πολύ (απο 56 πήγα 51 κιλά). Εκτός από τα οικογενειακά προβλήματα, το γυμναστήριο με επηρέασε πάρα πολύ στον τρόπο που έβλεπα το σώμα μου. Σταμάτησα να τρώω ζάχαρη, βούτυρο, ψωμί, τηγανιτά, fast food, γλυκά. Κάποια στιγμή έκοψα και τα δημητριακά, τους ξηρούς καρπούς κ.ά. Υπήρχαν φορές που έκανα μάθημα στη σχολή και έχανα τις αισθήσεις μου, ξεραινόντουσαν τα χείλη μου, έτρεμαν τα πόδια μου. Αναζητούσα απεγνωσμένα ένα τοστ, αλλά ποτέ δε μου το έδινα. Ο συναισθηματικός μου καθρέπτης με έδειχνε άσχημη και με πολύ χοντρά μπούτια. Το καλοκαίρι είχα μείνει "κόκκαλο". Ο Βασίλης έλεγε ότι μπορούσε να πιάσει κάθε κόκκαλο μου χωρίς δυσκολία. Εγώ όμως δεν ήθελα με τίποτα να δω αυτό που πραγματικά ήμουν. Πάντα ήμουν η Δέσποινα με την κυτταρίτιδα και τα χοντρά μπούτια. Γι' αυτό, κάθε μέρα ζούσα έναν εφιάλτη μετρώντας κάθε θερμίδα και εξετάζοντας τα συστατικά της τροφής μου, μήπως έχει κάτι "ανθυγιεινό", όπως το ονόμαζα. Κάθε πρωί, πριν σηκωθώ, σκεφτόμουν τι θα φάω όλη μέρα. Αν ξέφευγα και έτρωγα κάτι παραπάνω (ακόμα και το πιο απλό), τρελαινόμουν, έκλαιγα κοιτάζοντάς με στον καθρέπτη και το βράδυ έτρωγα λίγο γιαούρτι για να με "τιμωρήσω". Όλο μου το χρόνο τον περνούσα εξετάζοντας κάθε εκατοστό του κορμιού μου, για να βρίσκω τελικά άπειρες ατέλειες που ήθελα οπωσδήποτε να διορθώσω. Ακόμα και τα πρωινά που πήγαινα στη σχολή, έπρεπε να κάνω "γυμναστική" ανεβαίνοντας τα κανονικά σκαλοπάτια (όχι τις κυλιόμενες σκάλες) και στεκόμενη πάντα όρθια στα λεωφορεία, ακόμα κι αν είχε θέση. Η περίπτωση να βγω έξω για φαγητό ή καφέ είχε διαγραφεί τελείως από το μυαλό μου.

Λίγο πολύ, έτσι βίωσα την ανορεξία και νομίζω πως αυτά, που ανέφερα, είναι ήδη αρκετά. Ζούσα μία πολύ δύσκολη περίοδο της ζωής μου, χωρίς την υποστήριξη των γονιών μου, καθώς δεν είχα τολμήσει να τους το πω (αφού δεν είχαμε καλές σχέσεις και ήμουν το εύκολο θύμα για να ξεσπάσουν). Στην αρχή, μάλιστα, ντρεπόμουν πολύ να μιλήσω για αυτό το θέμα. Πίστευα ότι ήμουν άρρωστη και θα στοχοποιόμουν, αν έλεγα το πρόβλημά μου. Όταν όμως ξεκίνησα να μιλάω γι' αυτό, σιγά-σιγά συνειδητοποιούσα τι μου συμβαίνει και προσπαθούσα όλο και περισσότερο να γίνω ΚΑΛΑ!

Εδώ θα σταματήσω την αναφορά μου για τον μεγαλύτερό μου φόβο. Στόχος μου ήταν να σας ενημερώσω και να πάρετε μία γεύση για τη δύναμη που χρειάζεται ένας άνθρωπος να πολεμήσει τους δαίμονές του. Ελπίζω να μην έγινα φορτική. Από εδώ και πέρα οι αναρτήσεις μου θα είναι πιο ευχάριστες και αισιόδοξες για όλους. 

Καλό σας απόγευμα :)