Στα χνάρια ενός τοξικού ανθρώπου...

Καλησπέρα σε όλους. Είχα καιρό να γράψω λόγω πολλών υποχρεώσεων. Ήρθαν και οι γιορτές και δεν είχα χρόνο να ασχοληθώ με το blog. Ωστόσο, θέλω να σας ευχηθώ χαρούμενες γιορτές, χρόνια πολλά με υγεία πάνω από όλα, ευτυχία και πολλή αγάπη!!! Ξέρω πως το σημερινό μου θέμα δεν αρμόζει ιδιαίτερα στο πνεύμα των Χριστουγέννων, αλλά είναι κάτι που με απασχόλησε και με βοήθησε πολύ να πιστέψω στον εαυτό μου. Θέλω πάρα πολύ να το μοιραστώ μαζί σας για έναν βασικό λόγο: βίωσα μία κατάσταση που πίστευα ότι θα επηρέαζε πολύ την ψυχολογία και άρα κατ’ επέκταση τη διατροφή μου, αλλά τελικά μου απέδειξα ότι είμαι πιο δυνατή από όσο νομίζω. Σήμερα, λοιπόν, θα σας μιλήσω για την τεράστια σημασία που έχει στη ζωή μας η αποφυγή των τοξικών ανθρώπων.

Ένα άτομο που αναλώνεται συνεχώς στον εαυτό του μπορεί πολύ εύκολα να σας θυμίσει ότι όλα δεν είναι ρόδινα στη ζωή και πως υπάρχει αρκετή κακία, ζηλοφθονία και ανταγωνιστικότητα. Συναναστράφηκα –εντελώς τυχαία- με το πιο κακεντρεχές άτομο που έχω γνωρίσει ποτέ μου, που νομίζει ότι όλα περιστρέφονται γύρω από εκείνο, πως μόνο εκείνο αντιμετωπίζει προβλήματα (τα οποία τα θεωρεί πολύ πιο σημαντικά από των άλλων), που διψάει για θαυμασμό από τους άλλους και ζει για  να παλεύει μόνο με το άγχος της τελειομανίας του – ένα άγχος τελείως καταστροφικό, αφού σπαταλάει όλο το χρόνο του στο ξεψείρισμα της πιο μικρής λεπτομέρειας. Πρόκειται για ένα άτομο ισχυρογνώμον, επιβλητικό, που θίγεται αν δε συμφωνείς μαζί του. Το μεγαλύτερο ελάττωμά του όμως είναι το ψέμα, που πηγάζει μέσα από την προσπάθειά του να κρύψει λόγια και πεποιθήσεις που έχει εκφράσει, το ψέμα σε συνδυασμό με την επιλεκτική λήθη (που λειτουργεί ως απώθηση). «Ξεχνάει» αρνητικούς σχολιασμούς που έχει πει για άλλους αφαιρώντας κάθε λεπτομέρεια που σχετίζονται με αυτούς προκειμένου, αν δεχτεί «απειλή», να μπορεί ελεύθερα να κατηγορήσει τον άλλον ως ψεύτη, ανήθικο, με κακή διαπαιδαγώγηση την ίδια ώρα που εκείνο ξεμπροστιάζει μπροστά σε φοιτητές και καθηγητές το συγκεκριμένο άτομο ( για δικές του ΚΑΤΙΝΙΕΣ).

Προχωρώντας πιο βαθιά στη δική μου εμπειρία με το συγκεκριμένο άτομο, ήθελε τόσο πολύ να προστατέψει τον εαυτό του, που με είχε προμελετήσει πολύ προσεκτικά και είχε μάθει τα κουμπιά μου, τα αδύνατα σημεία μου. Την ώρα που ήμουν ευάλωτη και η επιβλητικότητα και κυριαρχικότητά του με είχαν κολλήσει στον τοίχο, με συμβούλεψε «φιλικά» να συζητήσω με την ψυχολόγο μου «το πρόβλημά μου να κάνω σενάρια στο  μυαλό μου, για να προστατέψω τον εαυτό μου». Με απλά λόγια, με έβγαλε τρελή… Και αυτή η διαταραχή του, η ανύπαρκτη επαφή με την πραγματικότητα ενισχύθηκε και από συγκεκριμένο φίλο-φίλη (δε θέλω να θίξω το φύλο), που ουδέν συμφέρον έχει να του πάει κόντρα (δε θα θίξω ούτε το λόγο…).

Ακόμα και στην ανάρτηση δε θέλω για κανένα λόγο να αναφέρω ούτε το όνομά του ούτε το φύλο του ούτε την ηλικία του ούτε τίποτα. Δε θα καταφέρω τίποτα με αυτό. Το αστείο όμως στην όλη υπόθεση είναι ότι παρουσιάζει τον εαυτό του ως ώριμο, καλλιεργημένο, με πολλές γνώσεις (κυρίως στον τομέα φιλολογίας!), χωρίς στοιχεία κακολογίας-φημολογίας-«θαψίματος», που δεν ασχολείται με τους άλλους, την ίδια ώρα που πιάνει συμφοιτητές και φίλους μου και σχολιάζει πίσω από την πλάτη μου πόσο επιβλητικό άτομο είμαι, ότι προσπαθώ να δείξω ότι είμαι καλή φοιτήτρια και πως έχω έναν πληγωμένο εγωισμό. Δεν πρόκειται να κάνω ούτε μία προσπάθεια να του αλλάξω γνώμη, γιατί ούτως ή άλλως τα άτομα, για τα οποία νοιάζομαι, ξέρουν ότι η μεγαλύτερή μου αδυναμία είναι η έλλειψη επιβλητικότητας και διεκδικητικότητας (ένας σημαντικός μάλιστα παράγοντας της ανορεξίας  μου) και ότι ΕΙΜΑΙ καλή μαθήτρια και δεν έχω να αποδείξω τίποτα. Όσο για τον πληγωμένο εγωισμό, νομίζω πως το αιτιολογώ με την αναφορά μου στην επιβλητικότητα…

Αφού ήρθα σε σύγκρουση με αυτό το άτομο (βασικά θα το αποκαλούσα μονόλογο, γιατί ούτε με άκουγε ούτε καν με κοίταζε ούτε μου έδινε το λόγο), γύρισα σπίτι πολύ μπερδεμένη. Δεν ήξερα αν είχε δίκιο, αν είχα κάνει όντως λάθος, αν έκανα πράγματι σενάρια. Η επίκλησή του στο συναίσθημά μου, η προσβολή των γονιών μου για το πώς  με έχουν μεγαλώσει και κυρίως η υποστήριξη αυτού του άρρωστου ατόμου από κάποιον άλλον μου είχαν δημιουργήσει ένα μαύρο πεδίο, στο οποίο δεν ήξερα πώς έπρεπε να κινηθώ. Τρεις μέρες ήμουν αντιμέτωπη με πολλά διλήμματα, δισταγμούς, αδιεξόδους. Όταν συνήλθα και η λογική μου επέστρεψε, συνειδητοποίησα πως το μεγαλύτερό μου λάθος ήταν που κάθισα και πίστεψα έστω και λίγο τα λόγια αυτού του εγωκεντρικού ατόμου. Συζητώντας και με άλλα άτομα που έχουν συναναστραφεί μαζί του, κατάλαβα πως έπρεπε να απομακρυνθώ επειγόντως γιατί μόνο κακό θα μου έκανε.

Έχουν περάσει σχεδόν 2 μήνες από εκείνη τη μέρα και πλέον γελάω μόνο στη σκέψη. Το αξιοπερίεργο είναι πως  μέσα από μία ψυχαναγκαστική, τελειοθηρική, αγχωτική, ναρκισσιστική προσωπικότητα ανακάλυψα το δυναμισμό και την αυτοεκτίμησή μου.

Μην αφήνετε, λοιπόν, κανέναν αρνητικό άνθρωπο να σας αναστατώνει τη ζωή. Αυτός είναι ο σκοπός του και όσο του τον πραγματοποιείτε, τόσο τον ανατροφοδοτείτε. Πηγαίνετε κόντρα στην χαιρεκακία του και απολαύστε την καθημερινότητάς σας, που τόσο πολύ ζηλεύει. Ζήστε τα όνειρά σας, που αυτός προσπαθεί να σας καταστρέψει (επειδή εκείνος δεν ήταν άξιος να υλοποιήσει τα δικά του). Αυτή είναι η σημερινή μου συμβουλή… J

Καλή Πρωτοχρονιά να έχετε. Να περάσετε πολύ όμορφα με τους αγαπημένους σας ανθρώπους και να σας φέρει ο καινούριος χρόνος ό,τι αγαπάτε και επιθυμείτε! Χρόνια Πολλά!!!

 

 

Περί δίαιτας και ασιτίας... (2)

Καλησπέρα σε όλους σας. Σήμερα σας γράφω για να εκπληρώσω την υπόσχεση, που σας έδωσα στην τελευταία μου ανάρτηση. Καλό είναι να μιλάμε για τη δυσκολία που αντιμετωπίζουμε και πόσο μας εμποδίζει στην καθημερινότητά μας, αλλά σίγουρα είναι πιο ενδιαφέρον και αισιόδοξο να βλέπουμε ότι υπάρχει λύση στο πρόβλημά μας.

Προφανώς ο καθένας θα χαιρόταν, αν μάθαινε ότι κάνω ψυχοθεραπεία κάθε εβδομάδα και είμαι ήδη πολύ καλύτερα. Και εγώ στη θέση του το ίδιο θα αισθανόμουν. Δεν ήξερα, όμως, ότι και η θεραπεία είναι ένα πολύ δύσκολο κομμάτι. Την είχα διαμορφώσει στο μυαλό μου σαν κάτι ουτοπικό. Φανταζόμουν "νεράιδες" που θα μου έδιναν αμέσως τη λύση και σε λίγες εβδομάδες θα έτρωγα και πάλι φυσιολογικά χωρίς τύψεις και στενοχώριες. Η πραγματικότητα ωστόσο είναι πολύ διαφορετική.

Η ψυχοθεραπεία για την αντιμετώπιση της ανορεξίας μου είναι εξίσου επώδυνη όσο ήταν όλοι οι μήνες που πέθαινα από ασιτία. Θα αναρωτιέστε, γιατί συμβαίνει αυτό.... Στην αρχή, η ψυχολόγος μού πήρε το ιστορικό και αφιερώσαμε αρκετές συνεδρίες να μιλάω για τα συναισθήματά μου και την πίεση που δέχομαι στη σκέψη να φάω. Μέχρι εκείνη τη στιγμή ήμουν μια χαρά. Η κατάσταση με δυσκόλεψε όταν μου ζητήθηκε να κάνω καταγραφές της διατροφής μου.

Κάθε ώρα, κάθε λεπτό που έτρωγα κάτι (έστω και κάτι πολύ μικρό και "αθώο") έπρεπε απευθείας να το καταγράψω και σε συνάρτηση με την ώρα που το έτρωγα. Από κάποια στιγμή και μετά το συνήθισα- εντάχθηκε ασυνείδητα στις καθημερινές μου υποχρεώσεις. Σταδιακά αυτή η καταγραφή με βοήθησε να αντιληφθώ πόσο μικρές ποσότητες κατανάλωνα σε σχέση με το πόσο πεινούσα. Βλέποντας τι έτρωγα κάθε ώρα της μέρας άρχισα να έχω τον έλεγχο. Έτρωγα σίγουρα παραπάνω, αλλά πάντα με μέτρο ώστε να μη μετανιώνω για τις επιλογές μου. Σε κάθε συνεδρία η ψυχολόγος με ζύγιζε: τα κιλά μου παρέμεναν σταθερά στα 52. Ήμασταν ικανοποιημένες και μόνο από τη σταθερότητα του βάρους μου, παρόλο που ο δείκτης μάζας σώματος (BMI) ήταν πολύ χαμηλότερος από το φυσιολογικό.

Το Σεπτέμβριο συμφωνήσαμε με την ψυχολόγο μου να κάνουμε κάτι πιο δύσκολο...πιο δύσκολο σε σχέση με το πόσο χρονοβόρο θα ήταν αλλά και πόσο πιεστικό για μένα. Έπρεπε να γράφω τι τρώω, ακριβώς τι ώρα το τρώω (όχι π.χ Μεσημέρι όπως έγραφα παλιότερα, αλλά συγκεκριμένα 14:02), τι έλεγχο έκανα για αυτό πριν το φάω, τι συναισθήματα είχα κατά τη διάρκεια που το έτρωγα, αν θεωρούσα ότι έφαγα παραπάνω από όσο ήθελα και τι συναισθήματα είχα αφού το κατανάλωσα. Δεν ήταν λίγες οι μέρες που περνούσα το χρόνο μου κλαίγοντας στο δωμάτιο και κοιτάζοντας επανειλημμένα το σώμα μου στον καθρέπτη. Έχοντας γραπτές αποδείξεις της αύξησης της διατροφής μου έτρεμα στην ιδέα ότι θα παχύνω. Βασικά ήμουν σίγουρη ότι θα παχύνω, αφού έτρωγα παραπάνω και είχα μειώσει κατα πολύ τη συχνότητα και διάρκεια της γυμναστικής μου. Αν, για παράδειγμα, έβλεπα πως ήμουν μετανιωμένη που είχα φάει πολύ μεσημεριανό, το βράδυ έτρωγα λιγότερο για  να ισορροπήσω την κατάσταση. Αν ήμουν χαρούμενη με το πρωινό μου, μου επέτρεπα να φάω κάτι παραπάνω για δεκατιανό. Αν υπερέβαινα όμως το ιδανικό μου όριο, μείωνα την ποσότητα του μεσημεριανού κ.ό.κ. Οι μέρες μου ουσιαστικά κυλούσαν με συγκρίσεις των γευμάτων μου και προσπάθεια ελέγχου των επομένων για να μην αισθάνομαι μετανιωμένη και απελπισμένη. Δεν ήταν λίγες οι φορές που ήθελα να κάνω εμετό, για να ησυχάσω από την ιδέα του πάχους.

Παρά τη δυσκολία αυτού του είδους της καταγραφής, κατάφερα να τρώω περισσότερο και μεγαλύτερη ποικιλία τροφίμων. Προς έκπληξή μου όμως πριν έναν μήνα, είχα χάσει σε μια εβδομάδα 2 σχεδόν κιλά. Δεν το περιμέναμε ούτε εγώ ούτε η ψυχολόγος μου, γιατί ήμασταν και οι δύο τρομερά ικανοποιημένες με τη βελτίωση μου. Έκανα μάλιστα εξετάσεις θυροειδή, γιατί δεν μπορούσαμε να αποδώσουμε πουθενά αλλού αυτή την απότομη μείωση βάρους. Ευτυχώς ή δυστυχώς (για τη συγκεκριμένη περίπτωση), ο θυροειδής μου λειτουργεί φυσιολογικότατα! Έτσι η ψυχολόγος με οδήγησε στην κατανάλωση συγκεκριμένων τροφών για να "σώσουμε" το βάρος μου.Για παράδειγμα, μου απαγόρευσε να τρώω κρακεράκια στη σχολή και τα αντικατέστησε με ένα καλό σάντουιτς (όσο το δυνατόν πιο γεμάτο με υλικά) και μία μπανάνα. Το μεσημέρι έπρεπε να τρώω κανονική ποσότητα μεσημεριανό και φρούτο. Το απόγευμα δε μου επέτρεπε να τρώω μόνο ένα φρούτο, αλλά κάτι πιο υψηλό θερμιδικά (γιαούρτι με μέλι και πολλούς ξηρούς καρπούς, φρούτα αλλά και ένα μπολ δημητριακά κ.λπ). Το βραδινό μου έπρεπε να πάψει να είναι μόνο σαλάτα και να τρώω κάτι λίγο πιο "βαρύ". Μέσα σε μία εβδομάδα έφτασα τα 54 κιλά. Με τρόμαζε ο αριθμός, αλλά ήξερα πως τόσο πρέπει να είμαι.

Μέχρι και σήμερα ακολουθώ τις υποδείξεις της ψυχολόγου και τρώω αυτά που με έχει συμβουλεύσει. Τις περισσότερες εβδομάδες βρίσκομαι στα 52-53 κιλά και δε λείπουν και οι φορές που φτάνω τα 54-55. Σημασία έχει ότι νιώθω καλύτερα με τη διατροφή μου και δε με τρομάζει τόσο πολύ πια να τρώω αυτό το "παραπάνω", που λέμε. Έχω φτάσει σε σημείο να τρώω και απ' έξω κάποια σαββατοκύριακα και να επιτρέπω στον εαυτό μου να ευχαριστιέται κανένα γλυκάκι που και που, όταν έχω λιγούρες. Έχω σταματήσει εδώ και 3 εβδομάδες να καταγράφω τη διατροφή μου, γιατί θεωρούμαι ότι τρώω φυσιολογικά. Τώρα είμαι στη φάση που δουλεύω την εικόνα του σώματός μου. Κάνω δηλαδή καταγραφές των συναισθημάτων μου και πώς βλέπω το σώμα μου δεδομένες ώρες. Γράφω πώς ξυπνάω το πρωί, πώς είμαι ψυχολογικά το μεσημέρι και το βράδυ και παράλληλα τις δεδομένες αυτές στιγμές πώς αισθάνομαι το σώμα μου. Αν μάλιστα γίνει κάτι που με συνταράξει ψυχολογικά, οφείλω να το καταγράψω, για να συνειδητοποιήσω το βαθμό που το αφήνω να με επηρεάσει στην εικόνα που έχω για το σώμα μου.

Όπως τονισα πολλές φορές πριν, τα στάδια βελτίωσης της ανορεξίας μου δεν ήταν και τόσο ευχάριστα. Ίσως να ήταν και πιο δύσκολα από την περίοδο που σας τόνισα στην προηγούμενη ανάρτηση. Πρέπει όμως να τα αντιμετωπίζουμε όλα θετικά και να θυμόμαστε πως από κάτι δύσκολο και επώδυνο έρχεται μακροπρόθεσμα κάτι καλύτερο και ικανοποιητικότερο. Η σημερινή μου συμβουλή είναι να μην τα παρατάτε ποτέ στη ζωή σας. Αν θέλετε να επιτύχετε κάτι, παλέψτε γι αυτό. Κανείς δε σας υπόσχεται πως θα είναι όλα ρόδινα, αλλά μόλις ανεβείτε το βουνό θα καταλάβετε ότι άξιζε τον κόπο.