Καλησπέρα σε όλους. Σκεφτόμουν χθες, πως θα ήταν καλό να έγραφα μία ανάρτηση γύρω από τις διατροφικές διαταραχές. Όλη αυτή η σελίδα θα αναφέρεται σε τέτοια κρούσματα και, προκειμένου να καταλάβετε με τι κατάσταση είμαι αντιμέτωπη και γιατί γράφω ό,τι γράφω, είναι απαραίτητο να σας ενημερώσω επί του θέματος. Ελπίζω να μη γίνω κουραστική...
Πρώτα απ' όλα οι διαταραχές πρόσληψης τροφής χωρίζονται σε τρεις μεγάλες κατηγορίες: 1) στην ψυχογενή ανορεξία, 2) στην ψυχογενή βουλιμία και 3) στην ψυχαναγκαστική υπερφαγία. Εγώ πολεμάω με τους δαίμονες της ανορεξίας, οπότε αδυνατώ να μιλήσω αναλυτικά για τις άλλες δύο κατηγορίες. (Όποιος/α αντιμετωπίζει κάποια απο τις άλλες δύο κατηγορίες, θα ήθελα πολύ να μου γράψει και να μου εξηγήσει την κατάσταση του).
Ψυχογενής ανορεξία, λοιπόν...! Θα σας πω, πώς τη βίωσα εγώ ως Δέσποινα. Τον Απρίλιο επισκέφτηκα το Αιγινίτειο νοσοκομείο με παρότρυνση του αγοριού μου, γιατί εγώ δεν είχα καταλάβει τίποτα. Είχε τρομάξει πολύ με την απότομη μείωση της ποσότητας φαγητού και την απεριόριστη καταπόνηση του σώματός μου στο γυμναστήριο (3 ασταμάτητες ώρες, 3 φορές την εβδομάδα). Η ψυχολόγος μου είπε πως είχα ήπια διαταραχή, μιας και το βάρος μου δεν είχε πέσει πάρα πολύ (απο 56 πήγα 51 κιλά). Εκτός από τα οικογενειακά προβλήματα, το γυμναστήριο με επηρέασε πάρα πολύ στον τρόπο που έβλεπα το σώμα μου. Σταμάτησα να τρώω ζάχαρη, βούτυρο, ψωμί, τηγανιτά, fast food, γλυκά. Κάποια στιγμή έκοψα και τα δημητριακά, τους ξηρούς καρπούς κ.ά. Υπήρχαν φορές που έκανα μάθημα στη σχολή και έχανα τις αισθήσεις μου, ξεραινόντουσαν τα χείλη μου, έτρεμαν τα πόδια μου. Αναζητούσα απεγνωσμένα ένα τοστ, αλλά ποτέ δε μου το έδινα. Ο συναισθηματικός μου καθρέπτης με έδειχνε άσχημη και με πολύ χοντρά μπούτια. Το καλοκαίρι είχα μείνει "κόκκαλο". Ο Βασίλης έλεγε ότι μπορούσε να πιάσει κάθε κόκκαλο μου χωρίς δυσκολία. Εγώ όμως δεν ήθελα με τίποτα να δω αυτό που πραγματικά ήμουν. Πάντα ήμουν η Δέσποινα με την κυτταρίτιδα και τα χοντρά μπούτια. Γι' αυτό, κάθε μέρα ζούσα έναν εφιάλτη μετρώντας κάθε θερμίδα και εξετάζοντας τα συστατικά της τροφής μου, μήπως έχει κάτι "ανθυγιεινό", όπως το ονόμαζα. Κάθε πρωί, πριν σηκωθώ, σκεφτόμουν τι θα φάω όλη μέρα. Αν ξέφευγα και έτρωγα κάτι παραπάνω (ακόμα και το πιο απλό), τρελαινόμουν, έκλαιγα κοιτάζοντάς με στον καθρέπτη και το βράδυ έτρωγα λίγο γιαούρτι για να με "τιμωρήσω". Όλο μου το χρόνο τον περνούσα εξετάζοντας κάθε εκατοστό του κορμιού μου, για να βρίσκω τελικά άπειρες ατέλειες που ήθελα οπωσδήποτε να διορθώσω. Ακόμα και τα πρωινά που πήγαινα στη σχολή, έπρεπε να κάνω "γυμναστική" ανεβαίνοντας τα κανονικά σκαλοπάτια (όχι τις κυλιόμενες σκάλες) και στεκόμενη πάντα όρθια στα λεωφορεία, ακόμα κι αν είχε θέση. Η περίπτωση να βγω έξω για φαγητό ή καφέ είχε διαγραφεί τελείως από το μυαλό μου.
Λίγο πολύ, έτσι βίωσα την ανορεξία και νομίζω πως αυτά, που ανέφερα, είναι ήδη αρκετά. Ζούσα μία πολύ δύσκολη περίοδο της ζωής μου, χωρίς την υποστήριξη των γονιών μου, καθώς δεν είχα τολμήσει να τους το πω (αφού δεν είχαμε καλές σχέσεις και ήμουν το εύκολο θύμα για να ξεσπάσουν). Στην αρχή, μάλιστα, ντρεπόμουν πολύ να μιλήσω για αυτό το θέμα. Πίστευα ότι ήμουν άρρωστη και θα στοχοποιόμουν, αν έλεγα το πρόβλημά μου. Όταν όμως ξεκίνησα να μιλάω γι' αυτό, σιγά-σιγά συνειδητοποιούσα τι μου συμβαίνει και προσπαθούσα όλο και περισσότερο να γίνω ΚΑΛΑ!
Εδώ θα σταματήσω την αναφορά μου για τον μεγαλύτερό μου φόβο. Στόχος μου ήταν να σας ενημερώσω και να πάρετε μία γεύση για τη δύναμη που χρειάζεται ένας άνθρωπος να πολεμήσει τους δαίμονές του. Ελπίζω να μην έγινα φορτική. Από εδώ και πέρα οι αναρτήσεις μου θα είναι πιο ευχάριστες και αισιόδοξες για όλους.
Καλό σας απόγευμα :)